12-05-07

28 april : Samen op weg naar Scherpenheuvel

(foto's volgen)  Inderdaad, gisteren was het zover. Om 5 uur 's morgens vertrok een groep enthousiastelingen (St Gertrudis Machelen en St Catharina Diegem)vanuit Machelen richting Scherpenheuvel. Ook 4 Parkvrienden waren erbij. De bedevaart, die dit jaar voor de 59° keer doorging, werd dit keer een iets specialere tocht, aangezien de (groot-)moeder van de organisatoren de avond ervoor overleden was. Normaal gezien had ze er ook bijgeweest, het lot besliste hier echter anders over. Tijdens de wandeling werd dus verschillende keren stilgestaan bij het overlijden en ook in de mis erna werd een extra woordje toegevoegd.

Om 5 uur vertrokken we dus. Eerst ging het aan een ongelooflijk snel tempo. Op bepaalde ogenblikken haalden we zelfs iets meer dan 6km/u ! Het was dan ook niet te verwonderen dat we om 6u49 al 12 km afgelegd hadden en we omstreeks 9u50 reeds konden melden dat we 'in de helft ' zaten.

Van toen af stegen de temperaturen en daalde het tempo recht evenredig. Van opgeven was er echter geen sprake. Iedereen bleef gemotiveerd en stapte - elk met zijn/haar eigen doel/overtuiging - richting bedevaartsoord. Mijn gedachten gingen vooral naar familie, Maggy, Ilse en Nana, mensen die voor altijd een plaatsje in mijn hoofd/hart hebben. Er werden slechts enkele afhakers geteld, maar die zetten de tocht dan verder met de auto.

Voor geoefende stappers van wandelclubs was dit misschien 'een makkie' (hoewel de temperaturen toch ook voor wat extra zweet zorgden), maar een dikke 'chapeau' voor al de deelnemers/-sters die deze tocht , al dan niet geoefend, uitstapten, met blaren en/of pijnlijke voeten en gewrichten, maar zonder geklaag en gezaag.

Iemand verwoordde het heel goed : 'Er zijn ergere dingen dan een paar pijnlijke voeten, ik ga Scherpenheuvel halen, al is het op mijn knieën !'

Uiteindelijk kwamen we onder tromgeroffel Scherpenheuvel binnen. Applaudiserende mensen kwamen ons begeleiden tijdens de laatste 500 meter. Een heel speciaal gevoel, en zeker ook voor de familieleden een heel emotioneel moment. We bereikten uiteindelijk de basiliek om 16:00. Het stappentellertje wees 48,7 km aan.

Een frisse douche, frisse pint of cola waren meer dan welkom en werden dan ook in dank aanvaard. Daarna ging het richting basiliek waar tijdens de eucharistieviering speciaal gebeden werd tot Maria - OLV van Scherpenheuvel.

 

Lieve vrouwke, ik kom niet om te bidden, maar om een poos bij U te zijn. Ik heb U niets te geven, niets te vragen deze dag. Ik bezit alleen de grote vreugde, dat ik U bekijken mag.

Lieve vrouwke, ik kom niet om te spreken, maar om een poos bij U te zijn. Ik heb U niets te zeggen, niet te vragen deze dag. Maar bewaar voor mij de grote vreugde, dat ik U bekijken mag.
Lieve vrouwke, ik kom niet om te zingen, maar om een poos bij U te zijn. Ik heb U niets te zeggen, niets te vragen deze dag. Maar ik denk dan aan de grote vreugde, dat 'k U moeder noemen mag.

Deze tekst kreeg natuurlijk een extra bijsmaak door het overlijden. Hierbij nogmaals

'innige deelneming' aan de familieleden. Dikke dankuwel om ondanks de omstandigheden toch te zorgen dat alles vlekkeloos verliep. De wens was om samen aan te komen in Scherpenheuvel, wel, de wens is uitgekomen ... het ga haar goed !

17:22 Gepost door Thierry | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Op 29/4 schreef Kathia :
proficiat dat je het gehaald hebt en ja er zijn zeker ergere dingen dan pijnlijke blaren zou het zelf niet beter kunnen verwoorden,zalig niet zo een wandeltocht heb het ook al enkele keren gedaan de laatste keer was van geraardsbergen mijn thuis tot een dorp waar je nog 4keer rond de kerk moest maar weet de naam niet meer..mar was zalig en maar enkele blaren op de voeten
http://kathia.skynetblogs.be

Gepost door: Katia | 12-05-07

De commentaren zijn gesloten.