27-06-07

Stappen voor een GOED DOEL !

Allez lieve lezers,

't is de moment hé ! Het Jeneverbendeke zoekt nog steeds mensen met een warm hart die ons willen sponsoren tijdens de Dodentocht.

 

BELANGRIJK !! dodentocht bornem

10 augustus 2007 - sponsors gezocht !!

  

 

Het is weer bijna zover…

10 augustus  gaan we weer afzien

decoration

Een paar mensen van t jeneverbendeke (Sophie Schepens)(164),  Petra Annecour (181), Ellen Philips(185), Jean Thomas (197), Kathy Aelterman(1021), Thierry Treinen (1557) en Guy Delbeke (2512)) gaan ook dit jaar hun beste beentje nog eens voorzetten, hopelijk gesteund door een sterk logistiek team zoals we de voorbije jaren hadden onder leiding van Lo !

 

We gaan dit niet zomaar doen voor ons plezier, maar voor een goed doel. Daarom kunnen we uw steun goed gebruiken !!!

 

We stappen samen met een groep van +/- 50 wandelaars (samen met 'onze peter' Rene Verreth) om op die manier geld in te zamelen voor autisme. Wij willen ons hiervoor laten sponsoren door vrienden, kennissen, collega’s, familie, enz… en dit voor kleine bedragen van bijv. 5 cent/km (0,05 EUR x 100 = 5 EUR )( 't mag natuurlijk ook veeeeeeeel meer zijn hé !!)

 

Wat hebben we nodig? Vooral veel sponsors dus (sponsors die 150 euro sponsoren krijgen reclame op onze T-shirts, giften vanaf 50 euro krijgen een fiscaal attest), en vrienden die ons aanmoedigen langs de weg, af en toe een verfrissingske aanbieden of een paar nieuwe schoenen bezorgen ;-), ons ne keer aan 't lachen brengen als we 't niet meer zien zitten, zelfs af en toe een stukje meewandelen...,

 

De ingezamelde gelden zullen gebruikt worden voor 5 verenigingen die elk op hun manier met autisme te maken hebben, deze zijn :

- Tanderuis in Oost-west Vlaanderen, thuisbegeleiding voor ouders van kinderen met autisme.

- Het Raster in Antwerpen, thuisbegeleiding voor ouders van kinderen met autisme.

- Limburgse stichting Autisme in Limburg, thuisbegeleiding voor ouders van kinderen met autisme.

- VZW ’t Werk, waar jong autistische mensen ijs en pralines maken.

- VZW Freetime, organiseren kampen voor mensen met autisme.

 

Wil je ons en de vereniging voor autisme steunen, vul dan bijgevoegd formulierke in en mail het terug. Of nog makkelijker : surf naar http://users.skynet.be/wiezie (zet vooral uw geluid op ) en klik dan door naar “Sponsorformulier”.

 Schrijf het beloofde bedrag over op de rekening 068-2442390-54 van 'vzw stap voor autisme', met vermelding van ‘sponsoring jeneverbendeke’

 

Wie mee wil naar Bornem om ons ter plaatse wat bemoedigende woordjes toe te roepen, of wie nog andere ideeën heeft om ons te helpen, stuur een berichtje naar wiezieke@skynet.be of op het mailknoppeke hier linksboven in het hoekje.

 

Bedankt voor de steun!

 't jeneverbendeke en www.stapvoorautisme.be

decoration

 

SPONSORFORMULIER

 

 

 

 

 

 

Groep

Stap voor autisme – t Jeneverbendeke

 

Wandelaar

Aan U de keuze voor wie U wil sponsoren

 

Adres

 

 

Contact

thierry.treinen@telenet.be

 

Wij beloven dat wij voor uw bijdrage de dodentocht in Bornem zullen (proberen) uitstappen. Uw bijdrage zal als steun dienen voor autisme in Vlaanderen

 

 

 

 

 

 

Gelieve uw bijdragen te storten op rekening 068-2442390-54 , op naam van 'vzw stap voor autisme' met vermelding ‘sponsoring jeneverbendekestappers’

 

 

 

 

 

 

Naam

Adres

Bedrag

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

U zet uw schouders onder een mooi initiatief. In naam van de wandelaars dankt vzw Stap voor Autisme u hiervoor van harte.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

25-06-07

Amai mijn voeten ...

Da's het minste wat momenteel kan gezegd worden over de toestand van mijn twee lieve onderdanen. Hoe het hen vergaan is tijdens de nacht van vrijdag op zaterdag konden jullie al lezen in het voorgaande postje ('geeuw') en ik heb toen ook al een tipje van de sluier opgelicht over het verdere verloop van het week-end. Wel. Nadat Fie haar voetjes wat onder handen genomen waren door de sympathieke mensen van het Rode Kruis, vertrokken we weer huiswaarts. De meesten hadden wilde slaapplannen, maar ik moest natuurlijk nog de pijltjes gaan hangen voor het 'Cycle for Life'-evenement van zondag. Goh, 'k was weer ergens aan begonnen zenne ...

Een broeiende zon en hevige regenbuien wisselden elkaar af, en het pijltjeshangen ging toch niet zo snel vooruit als ik gehoopt had. Aangezien ik een heel landelijk parcours had uitgestippeld (5 km, 9 km en 14 km), en er daar heel weinig paaltjes staan, moet je wel improviseren en dan wordt elk stevig uitziend plantje gauw omgedoopt tot 'paal'.
Pijltjes hangen (Small)
Alles moest natuurlijk heel stevig vasthangen en met de pestkopkes van de voorbije nacht in gedachten, heb ik vele pijltjes nog met een extra veiligheid vastgemaakt. Dat kost natuurlijk tijd. Tijd die voorbij vloog alsof het niets was. Twee keer zag ik bijna de grond van nabij. Waarschijnlijk wat suikertekort, want na die inspanningen van die nacht, had ik nog geen deftige maaltijd binnen.  Beetje duizelend zijn alle pijltjes tenslotte geplaatst waar ze moesten geplaatst worden. Al zeg ik het zelf, 'k was heel tevreden over m'n eigen werk.  Om 22u was ik dan eindelijk thuis. Bedtijd ? Neen ! Aangezien ik ook in de organisatie van de 'Gordel' zit, en daar ook nog het één en het ander rond te gebeuren was, heb ik ook dit nachtje (het tweede op rij) 'doorgedaan'. Wel, ... eerlijk gezegd, ... niet helemaal. Een korte 'slaap'-pauze van twee uurtjes in de zetel braken het ritme.
Holle wegjes (Small)

Om 5u30 dan opnieuw richting Leuven, waar ik na een eerste parcourscontrole al opgewacht werd door Chantal (verantwoordelijke coördinator van Brand Event), Dries (verantwoordelijke van de helpende Scouts), Tine (mijn rechterhand voor vandaag, zij zal helpen aan de inschrijvingen), de verantwoordelijken van de fietsersbond, en enkele andere medewerkers.

Dat gemotiveerde mensen snel en efficiënt kunnen werken, werd alweer bewezen. Wat om 6 u nog een leeg plein was, stond om 7 uur volgepropt met tenten, tafels, stoelen, frigo's, enz. Indrukwekkend. 

Chantal in Aktie (Small)

Terwijl de briefing nog bezig was, kwamen de eerste ongeduldige wandelaars zich al aanmelden. Om 7u30 aub, en de officiële start was pas om 11 u

Velen zijn dus veel vroeger vertrokken en hebben het startschot gemist. Wel, ... startschot ... 't was jammer genoeg meer een losse flodder dan een schot. Het werd trouwens gegeven door Jan Hautekiet, waarvan we op de radio toch wel wat meer 'lawaai' gewoon zijn. Een tweede poging leverde wel wat meer geluid op, en met tientallen tegelijk vertrokken de 'stalen rossen' aan hun tocht.

Voorbereiding (Small)

Toen de fietsers het hoekje om waren (letterlijk), was het de beurt aan de nog overgebleven wandelaars, en ook zij verdwenen al snel aan de horizon.

Met een bang hart werd regelmatig eens naar de lucht gekeken, want die had alle kleuren van de regenboog, maar het zwart was toch de meest overheersende tint. Enkele hevige plensbuien zorgden voor een beetje gesakker, maar toch bleef iedereen heel optimistisch, zowel de medewerkers als de deelnemers. De noodtelefoon bleef opvallend rustig, en ook de walkie-talkie diende enkel om te vragen of de lunch al klaar stond.

Enkele sfeerbeeldjes ? Klikken op de foto en jullie krijgen een iets grotere versie !

Aandachtige toeschouwers (Small)

 

 

 

Enkele aandachtige toeschouwers

 

 Brugje (Small)

 

 

Brugje onder en er wacht een oase van groen !

 

 

 

Wandelen ... (Small)

 

 

350 wandelaars, maar toch altijd heel rustig parcours.

Net of je alleen aan het wandelen bent.

 

 

Afbeelding 043 (Small)

 

 

 

 

De 9 en de 14 km gingen ook doorheen 'Bertem-bos'

 

 

In de namiddag werden twee mensen afgevoerd naar het ziekenhuis. Iemand was ten val gekomen en werd met een hoofdwonde naar de spoed gebracht, en bijna terzelfdertijd kwam iemand ons melden dat ook hij onzacht kennis had gemaakt met de Leuvense bodem. Tja, ambulance was net weg met het andere slachtoffer, dus ... 100 bellen ? Neen, neen ! Dat was niet nodig. Meneer had nog 20 km gereden na zijn val, en is dan samen met mij, alweer op de fiets, naar de spoedopname gereden. Je moest ons daar zien aankomen. Alletwee met lachende gezichten (wat een paar moppekes niet kunnen doen hé, als iemand afziet), hoewel de blessure toch best pijnlijk zal geweest zijn. 'k Moest zelfs niet blijven wachten voor de papieren (verzekering), hij zou nadien zelf wel terug naar boven rijden (de start lag helemaal boven op de Kabouterberg), 'no problem'. Enkele uurtjes - en pleistertjes - later kwam meneer trouwens persoonlijk melden dat buiten enkele kneuzingen en wat last in de schouder, er eigenlijk niets ernstigs aan de hand was (en dus ook niet aan zijn benen, ellebogen en schouders)

Alsof mijn voetjes nog niet genoeg hadden afgezien de laatste dagen, is er op heel ongelukkige wijze nog een tafel op gevallen. Is er iemand tegen gelopen ? Is ze bezweken onder gewicht ? Niemand weet het met zekerheid, maar feit is dat de voet er helemaal onder zat. Een kleine zwelling en ietwat blauwe kleur maakten dat ik dus enkele ogenblikken later met een 'coldpack' op de voet met de tenen recht naar omhoog kon genieten van 10 minuutjes rust aan de Rodekruispost. Dat was echter allemaal van korte duur. Moest wel ... Zoveel te doen hé. Toen stond mijn besluit wel al vast. Deze avond worden de pijltjes niet verwijderd. Da's iets voor de komende dagen.

  Na het verorberen van een paar overheerlijke pannenkoeken (thanks Scouts !) en het proeven van een al even lekker kriekje van Lindemans (mjammie) begon de rust op het parcours ook stilletjesaan terug te keren. De deelnemers sijpelden één voor één of in groep binnen en werden er bij de laatste metertjes nog met een drankje verwelkomd aan een 'Aquarius'-standje. De vriendelijke man leek helemaal niet op de Cola-hunk die de reclamefilmpjes siert (foto hieronder), maar werd toch bekeken als 'reddende engel'.

De Cola-hunk ...  (sorry dames, hihihiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii )

Heel veel mensen kwamen me feliciteren met het prachtige wandelparcours en de uitstekende uitpijling. Tja, met om de 50 meter minimum 1 pijl, kan je moeilijk nog verloren lopen ...  En dat deed enooooooorm veel deugd. De voorbije weken werd in dit evenement alweer heel veel energie gestoken, en als je dan die lovende woorden hoort, dan begin je echt te zweven hoor.Een groepje enthousiastelingen vroeg zelfs met aandrang om de pijltjes niet weg te halen, aangezien ze het zo een fantastisch parours vonden. 'k Heb hen mijn 'roadbook' als souvenir meegegeven zodat ze nog vele malen zouden kunnen terugkeren. En ook werd meteen een afspraak gemaakt voor volgend jaar.

Het afbreken van de accomodaties verliep al even snel al het opbouwen, en op een uurtje tijd was er van het hele evenement niets meer te zien. Tafels en stoelen, parasols/paraplu's, tapinstallaties, drankenvoorraden, ...  bestelwagens en auto's in ... alles weg !

Een vriendelijke chauffeuse (Tine) bracht me tot aan mijn voordeur, en ik kon om 21 u al in mijn bedje (eerst nog een uurtje in een ijsbad gezeten met de voet). In één stuk doorgeslapen tot vanochtend 8 u, wat wil zeggen dat ik maar liefst 11 uur ineens geslapen heb (en dit betekent dus méér dan mijn weektotaal van vorige week).  Ik hoef zeker niet te zeggen dat dit enorm deugd gedaan heeft ?

Nu hopelijk nog een paar daagjes rustig  werken (please, lieve klanten, niet te veel 'miserie' AUB), donderdagavond is er een 'event' voorzien voor ons key account team op het werk (een moordspel en wandeling en ... lekker eten !) en op vrijdagavond is het alweer zover.

Dan gaat het Jeneverbendeke nog eens op stap. Deze keer maken we Bassevelde onveilig tijdens de 50 kilometer lange 'Ezelstocht'

Ook hiervan krijgen jullie natuurlijk verslag van jullie reporter ter plaatse. Hopelijk is de voet tegen dan al wat beter, zodat ook dit zonder problemen zal verlopen.

Deze tocht is alweer ter voorbereiding van de fameuze 'dodentocht' die zal plaatsvinden op 10 augustus. We doen dit voor een goed doel, dus mensen, als jullie ook zo'n warm hart hebben, denk eens aan ons en vooral aan ons doel, en stort maar iets ! We danken jullie alvast van harte op voorhand !!!

En nu ga'k er nog ene drinken :

 

23:09 Gepost door Thierry | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

23-06-07

Geeuw ...

Inderdaad, de 'Nacht van Vlaanderen' - 43,6 km wandelplezier lang - is intussen geschiedenis geworden. En wat voor een geschiedenis. Gisterenavond dus na een lange werkdag de trein genomen naar Torhout. Gelukkig stonden in het station van Gent Petra en Jean al te wachten, en konden we het laatste stukje samen reizen;

Guy ging eerst zéééker komen, zat dan in een monsterfile en zag het niet echt meer zitten, maar kwam dan toch uiteindelijk opdagen aan de start. Ingeschreven - uitgeschreven en opnieuw ingeschreven dus ... men zag ons daar graag komen aan de inschrijvingstafel

Om 21 u, een uurtje na het officiële startschot dus, vertrok ook het Jeneverbendeke de nacht in. Heel veel stiltes hebben we niet gekend. Lachsalvo's weerklonken door het duister en kilometers werden afgehaspeld alsof het niets was. Eventjes werd onze tocht verstoord door een bende 'achterlijken' die het persé nodig vonden om te volgen pijltjes om te draaien. Al snel hadden we hun kunstjes door, en al even snel waren we hen op het spoor, maar toen zij doorhadden dat wij hen aan het volgen waren, dropen ze stilletjes af. En meteen was ook het 'pijltjesprobleem' van de baan zodat we ons konden concentreren op belangrijkere dingen. Eéntje daarvan was natuurlijk 'Petra niet pesten'. We hebben ons best gedaan, maar zo'n dingen lukken nu eenmaal niet altijd. Bij deze dus : 'Petra, een volgende keer zullen we zeker opnieuw ons best doen ! Beloofd'

NVV1

'Strangers in the night' ??? =>  Nee, nee ! 't Zijn 'wijle' !!!

De voeten dan (toch een belangrijk onderdeel op zo'n wandeling) ... een blaartje werd een grote blaar, en één blaar werden er al gauw meerdere. Vooral Fie heeft dit ondervonden en al snel konden we een heus blarenbal organiseren. Voor de teksten van de liederen die op dit bal aan bod kwamen, zorgden we zelf, en het werden allemaal vooral heel hoogstaande songs die bekend werden in de analen van de kinderseries. Kwamen onder andere aan bod : 'klein, klein kleuterke', 'in een klein stationnetje', 'opzij, opzij, opzij ...', ''k zag twee beren ...', en nog vele, vele andere klassiekers.

NVV2
Ook 'de kabouterdans' ontbrak dus niet ...

De koeien langs de kant stonden erbij en keken ernaar. Een enkeling onder ons waagde zich ook aan het geloei (pas op, je moet daar voor gestudeerd hebben hé), en dat werd onmiddellijk beantwoord door alle honden, hanen en kippen in de omgeving. Die wisten natuurlijk niet wat hen overkwam, zo'n zotte bende in het midden van de nacht

De controleposten werden één voor één afgewerkt, en de controlekaart raakte steeds maar voller en voller. De voorraad peperkoek, water en bananen daalde recht evenredig.
NVV3

De voorraad bananen, vooralleer de 'Jeneverkes' voorbijkwamen, ... erna was't iets minder ...

Van dipjes was eigenlijk op geen enkel moment sprake, en iedereen hield goed vol. Chapeau voor Fie die met enorme blaren de eindmeet haalde, en ook voor Petra die met 'mummieteentjes' over de streep kwam. Je moet het toch maar doen hé.

NVV4

De 'mummieteentjes' van Petra.

Eigenlijk geldt deze 'chapeau' voor elk van ons en ook voor de andere deelnemers. Wie is er namelijk zo zot om een hele nacht door te stappen met als eindpunt ... : het beginpunt ? Gelukkig was er van de beloofde regen en hevige onweders geen spoor (daar willen we het trouwens eens over hebben met onze weermannen en -vrouwen : zij waren de aanleiding dat de meesten zich voortbewogen met een rugzak 'reservegerief'). Droge kledij, reserve kousen, reserveschoenen, ... werden meegezeuld, en dat allemaal voor niets ... Ach, 't belangrijkste is dat we het droog hebben gehouden, hoewel zo'n goede plensbui op het einde toch nog wat voor animo zou hebben gezorgd. Helaas dus, het mocht niet zijn

NVV5

Half zeven 's morgens ... de terraskes zijn nog gesloten in Torhout

Er werd nog even geposeerd voor een groepsfoto met diploma en dan keerde iedereen huiswaarts. De meesten naar hun bedje ... ikzelf vertrek straks nog eens voor een 40-tal kilometer 'wandelplezier'. Ik bereid er namelijk nog de wandeltocht voor morgen voor (pijltjes hangen, ...) die plaats vindt in Leuven (Cycle for Life - zie ook vorige berichtjes). Binnen een tiental minuutjes ben ik er dus alweer vandoor, voor een hopelijk probleemloze namiddag. NVV6

Het 'Jeneverbendeke' met welverdiend diploma !

10:54 Gepost door Thierry | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

15-06-07

geflitst ...

  Donderdag woedden over bijna het hele land enkele hevige onweders. Bliksemflitsen gevolgd door een hels kabaal schrikten heel wat mensen en dieren op. Een onweer is één van de gevaarlijkste weertypes om in te gaan wandelen of sport te beoefenen, en het zorgt voor heel wat angst bij dieren, kinderen en ook vele volwassenen. Maar wat is nu eigenlijk een onweer, en waarom hebben we er zo'n schrik voor ?

Vroeger dacht men dat onweer te maken had met het humeur van de goden. Jupiter (bij de Romeinen) zou uit kwaadheid vurige lichtflitsen richting aarde sturen en als hij met zijn bokkenwagen door de lucht kliefde, hoorde je de donder. Volgens onze eigen voorvaderen bliksemde het als Donar (ook wel Thor) met zijn hamer op zijn zwaard sloeg.

Thors Strijd met Jättarna Donar in aktie

 

Ook was het aan het eind van de 18° eeuw gebruikelijk om de kerkklokken te luiden als er onweer op komst was. Zo kan op vele middeleeuwse klokken nog steeds de tekst 'Fulgura Frango' teruggevonden worden, wat betekent : 'Ik breek de bliksems'

 

Hoe zie je nu dat er een onweer op komst is ?

Wel, de lucht krijgt een donkere of groenachtige kleur, er steekt een harde wind op, vaak begint het te regenen of hagelen, in de verte is het al aan het rommelen, radio- en TV-golven worden gestoord omdat er plots veel elektriciteit in de lucht is, huisdieren worden onrustig of verstoppen zich op een veilig plekje.

 

Wat is nu eigenlijk een onweer ?

Onweer ontstaat wanneer de lucht met grote snelheid omhoog wordt gecatapulteerd door een front of door een sterke opwarming in de lucht. Daarbij ontstaat statische elektriciteit, doordat in de wolk ijs- en waterdeeltjes worden gevormd. Deze deeltjes zitten samen in één bui. Als er dan te veel elektriciteit in de wolk zit, zoekt een deel van de elektrische lading een uitweg naar de grond, wat je kan bemerken in de vorm van een bliksemflits.  De donder is het logisch gevolg van de bliksem. De lucht rondom de bliksem wordt zo heet, en gaat enorm uitzetten, wat een explosie tot gevolg heeft. Bliksem en donder ontstaan op precies hetzelfde moment, maar door het verschil in snelheid waarmee geluid en licht zich verplaatsen is er toch een verschil waar te nemen.

 

Hoe kunnen we ons hiertegen beschermen ?

Bliksemflitsen zijn enorm heet. Als de bliksem zich in de grond boort, is er dus geen enkel probleem. Mocht deze echter in een huis of een boom slaan, dan kan er natuurlijk brand ontstaan. Grazende dieren in een weiland zijn ook vaak het slachtoffer van de gloeiende schichten. Water is ook een goede geleider, dus als de bliksem in een meer inslaat, vinden ook veel waterdieren de dood. De kans dat een huis getroffen wordt is tamelijk klein, zeker als het zich bevindt in de buurt van hoge gebouwen en/of bliksemgeleiders. Het is echter nooit verboden om toch de nodige voorzorgsmaatregelen te nemen ... you never know ...  Haal daarom de stekkers uit stopkontakten, haal de kabelaansluiting van radio en tv uit het kontakt en ga niet douchen of raak geen kranen en verwarmingsbuizen aan.

Mocht je toch buiten zijn tijdens een onweer, hou dan zeker rekening met het volgende : maak jezelf zo klein mogelijk en als je in groep bent, verpreid jullie zoveel mogelijk. In een bos zoek je een open plek en maak je je zo klein mogelijk. Als je met de fiets aan het rijden bent, stap zo snel mogelijk af en verwijder je van de fiets. Als je aan het zwemmen bent, ga zo snel mogelijk uit het water, ook als je in een binnenbad zit dat in verbinding staat met een buitenbad.

In het jaar 1752 vond de Amerikaan Benjamin Franklin de bliksemafleider uit. Dit is in principe gewoon een metalen staaf op het dak van een gebouw. Daaraan zit een metalen draad, die langs de muren tot in de grond loopt. De draad voert zo de stroom af naar de aarde. Metaal is een goede geleider, vandaar dat men heel veilig is tegen blikseminslag als men in de auto zit. De stroom wordt via de metalen buitenkant van de auto naar de grond afgevoerd.

  Met flitsende groeten !

10-06-07

Een mens komt wat tegen ...

... in zo'n kiesbureel

Vanochtend (en 'k ga eerlijk zijn, eigenlijk nogal tamelijk dik tegen mijn goesting) richting stembureel getrokken. Na de bijna eindeloos lijkende voorbije maand, en de extreem vermoeiende laatste week, mocht (allez ja : moest) ik mijn vrije zondag (waar ik zo naar uitgekeken had) nog opofferen om 'de staat te dienen'. Met de idee om er toch het beste van te maken stond ik daar om 7 u stipt. De voorzitster, Patricia, zorgde met haar stralende glimlach en warme verwelkoming al meteen voor een mooie inleiding van de dag. De toon was daardoor meteen gezet. Het werd stilletjesaan duidelijk dat we met een bendeke 'ambiancemakers' klaar stonden om de dag door te 'vliegen'. Twee bijzitters zijn niet komen opdagen (ze weten niet wat ze gemist hebben), maar de twee plaatsvervangers voelden zich ook meteen thuis in 'club 48'. 4 Heren en 3 dames dus ...

          Cancan 3 - Click image to download.      Disco guy 3 - Click image to download.      Disco dancers - Click image to download.     Disco guy 2 - Click image to download.        Disco guy - Click image to download.    Cancan 2 - Click image to download.

We waren het grootste kiesbureel van de stad (met 875 stemplichtigen) en als een goed geoliede machine werkten we aan een superhoog tempo door. Lange wachtrijen konden ons niet deren. De stemplichtigen werden in die rij al een beetje geanimeerd, werden vriendelijk en met een kwinkslag ontvangen aan de tafels, werden professioneel en met veel zwier begeleid naar de hokjes, en kregen met heel veel 'schwung een stempel op hun oproepingsbrief. Eén voor één passeerden buren en mensen waarvan we zelfs niet wisten dat het eigenlijk buren zijn. Eén van de bijzitsters woont trouwens in dezelfde straat als ik, 20 huizen verder ... en ik had die nog nooit gezien. Grapjes en lachbuien wisselden elkaar af, en dat leverde soms wel wat jaloerse blikken op van onze 'buren' van de burelen 47, 46, 45 en 44 waar het er toch iets serieuzer aan toe ging. Niks van aantrekken ... 't is allemaal goed voor de kaakspieren (en voor de moraal, nietwaar).

Federaal

  Enkele 'stoten' die je op zo'n dag meemaakt

 

* Twee rare oproepingsbrieven in de handen gekregen. Het formaat iets kleiner als die die we al de hele dag zien passeren hadden. Ook de voorzitster moest al eens heel goed kijken (zoek de fout) en zag dat die kaarten al afgestempeld waren. 'Meneer, Uw brief is al afgestempeld ?'  Antwoord van een onthutst kiezersduo : 'Maar wij zijn hier vandaag nog niet geweest ?'  Verdere controle van de oproepingsbrief toonde aan dat ze hun 'oude' uitnodiging (van 2006) meehadden. Terug naar huis dus om die van dit jaar te gaan zoeken.

* Een identiteitskaart in de handen gekregen van iemand die er blijkbaar het kanaal al eens mee overgestoken was (al zwemmend dan). De kaart hing nog met haken en ogen aan mekaar, het rijksregisternummer was al lang niet meer zichtbaar. Iedereen had schrik om de kaart aan te nemen aangezien niemand verantwoordelijk wou gesteld worden mocht ze uit elkaar gevallen zijn.

* Een andere kaart vertoonde ook een gebrekje. De elektronische chip viel er gewoon af. Meneer vroeg of we die niet konden 'lijmen', maar daar waren we natuurlijk niet op voorzien (noch opgeleid).

* Ondertussen bijna constant onze secretaris - Wim - geambeteerd. In Diegem mochten we electronisch stemmen en hij is computerdeskundige, dus ...  

'Wiiiiim, error, monitor going to sleep ... wat wil dat zeggen ?' & 'Wiiiiiiiiim, ik heb per accident op ctrl-alt-delete gedrukt ... wat nu ?' & 'Wiiiiiiiim, dat scherm wordt hier helemaal zwart ... heeft dat een betekenis ?'   (voor de duidelijkheid, we hebben maar 1 kleine panne gehad, 't was dus allemaal om hem een beetje te 'treiteren')

* Een ietwat ouder duo (zoon van 70 en moeder van 90) zorgden ongewild ook voor heel wat 'ambiance'. Eerst een hele discussie want 'hij moest haar sacoche vasthouden'. 'Jamaar, ik kan da ook niet, want ik heb ook maar twee handen'. Een paar vloeken , gezucht en heel wat hilariteit bij de omstaanders aangezien 'ze hem een lap rond zijn oren zou geven' ...   tja, 'de jeugd van tegenwoordig hé'.  Uiteindelijk heeft mevrouw zich naast ons op een stoel gezet, terwijl de rij wachtenden alsmaar langer werd. 'Ik heb tijd zenne, doe maar op ulle gemakske'. 'Jamaar mevrouw, er zijn stemhokjes leeg hoor'.  'Ik heb tijd, en ... ik blijf zitten'

* Een andere, zij het iets minder plezierige, 'stoot' is het feit dat we geen mensen mochten te woord staan in het frans. Aangezien Diegem een Vlaamstalige gemeente is, werd ons opgedragen enkel Nederlands te praten. En dat bleek toch heel erg voor zo'n bende 'sociaal aangelegde mensen' als wij. In onze gemeente wonen namelijk enorm veel imigranten en, zelfs al deden ze veel moeite om frans of engels te praten, we mochten hen niet helpen. Velen begrepen de situatie niet maar als we het toch gedaan hadden, en er had iemand geklaagd, dan stonden we misschien voor het feit dat er zou moeten herstemd worden binnen een paar weken. En dat wouden we natuurlijk niemand aandoen. Dus af en toe werd er - illegaal - toch een woordje frans gemompeld (maar sssssssst, niet verder vertellen hoor).

* Eén man had zijn identiteitskaart vergeten. Toen we er een opmerking over maakten werd meneer boos en zei hij 'dat het zal de laatste keer geweest zijn dat hij hier gekomen was'. Tja, 't is nu niet dat dat zo gemakkelijk te beslissen is met die stemplicht hé.

* Op een hele dag heeft maar één iemand een computer doen vastlopen. 'Onze' Wim was echter heel snel ter plaatse en het euvel heeft nog voor geen minuut oponthoud gezorgd.

* Hoewel de elektronische pen duidelijk zichtbaar ligt, dachten toch vele mensen dat het om 'touch-screens' ging. Die zaten dus met hun vingers op die schermen te drukken, zonder resultaat natuurlijk, waarna hun conclusie was 'dat het allemaal kapot was'.

* Eén iemand is erin geslaagd om gedurende 45 minuten in het hokje te blijven staan. We dachten dat er iets scheelde, maar 'njet', ze kon het wel alleen. En haar man intussen maar vloeken ...

* 'Eén voor allen, allen voor één' was ons motto, en terwijl men in andere burelen aan het dicuteren was over wie nu wanneer en hoelang kon gaan eten, gingen we bij ons telkens met twee. We hadden afgesproken dat we er allemaal onze tijd voor gingen nemen (half uur ongeveer) en dat de anderen terwijl het werk wel zouden verdelen ... wat vlekkeloos verliep. Ook toen de voorzitster haar hongerige maag wat ging versterken, ging alles onverminderd en probleemloos verder.  Echt een heel plezierig team !

* Datzelfde plezierige team zorgde er trouwens voor dat, toen de burelen gesloten werden om 15u stipt, er nog welgeteld 15 minuutjes werk was achteraf. We waren zelf al om 14 u met Patricia overeengekomen (tja, kwestie van hiërarchie stak het niet zo nauw) dat ze al moest/mocht beginnen aan het invullen van de paperassen. Alles netjes in duplicaat en dan nog eens in tweevoud, nagekeken, nageteld, overgeschreven en in verzegelde enveloppen gestoken. Op het eind bleven dus nog enkel een paar dingetjes te doen, die gewoonweg niet sneller konden (hoeveel kaarten gebruikt, wie is niet komen opdagen, ...). Zelfs onze afwas hebben we zelf naar boven gedragen ... een voorbeeldig 'clubje' dus. 

Graphs - Click image to download.

 En nu afwachten hoe de kiezers gestemd hebben natuurlijk.

 

KIESBUREEL      4 - Click image to download.8 - Click image to download.     SIMPLY THE BEST !!!

Clap - Click image to download.Clap - Click image to download.Clap - Click image to download.Clap - Click image to download.Clap - Click image to download.Clap - Click image to download.Clap - Click image to download.

PS * Eén opmerking nog om de misverstanden uit de wereld te helpen. In de media wordt DHL momenteel nogal aangevallen als zouden vele kiesbrieven van Belgen in het buitenland niet tijdig zijn aangekomen. Wat men wel 'vergeet' (???) te vermelden is, dat vanuit de kieskring zelf eerst een tamelijk hoog aantal lege enveloppen werd verstuurd. Toen de ambassades hier opmerkingen begonnen over te maken, heeft men de fout ingezien en gauw gauw nog nieuwe enveloppen (met inhoud deze keer) verzonden. Bij deze, want ik zou niet willen dat jullie een verkeerde indruk krijgen van DHL ! Wij zijn daar wél enorm goed bezig (ook daar was de laatste weken een supergemotiveerd 'verkiezings-team' bezig met het versturen van maar liefst 130 000 enveloppen en het beantwoorden van honderden telefoontjes van ambassades). 85 Vrijwillige koeriers zijn de laatste dagen trouwens op 'speciale missie' vertrokken naar verschillende landen, om daar bij de ambassades en op de consulaten de kiesbrieven te gaan ophalen en vandaag persoonlijk terug naar België te brengen.

 

't Is plezant geweest, maar nu mag het toch efkes wat kalmer worden ...

yours ... Happy man - Click image to download. Tweeti !

19:56 Gepost door Thierry | Permalink | Commentaren (10) | Tags: verkiezingen, diegem, bureel, 48, ambiance |  Facebook |

09-06-07

When tears fall ...

When tears fall
(deze afbeelding is efkes 'geleend' van Nana & Frank ... thanks !)
 

In de eerste plaats wil ik iedereen bedanken voor de steunende woorden, berichtjes, postjes, reakties en mailtjes in verband met het overlijden van mijn grootvader. Vanmorgen is hij begraven in de stad waar hij werd geboren, Erpe-Mere. De kerkdienst had plaats in dezelfde kerk waar hij - bijna dag op dag 60 jaar geleden - huwde met mijn grootmoeder (twee jaar geleden overleden).

Op het bidprentje staat een foto zoals iedereen zich hem herinnert : op de fiets die hem overal heenbracht.  Enkele jaren geleden had hij net een zware rugoperatie achter de rug. De dokters hadden al beweerd dat hij 'nooit meer goed zou kunnen wandelen, laat staan fietsen'. De week erna zijn we hem mogen gaan halen in Gent (35 km verder). Hij was toch naar daar gefietst, maar geraakte niet terug.

Twee weken geleden nog heeft hij zich een spiksplinternieuwe tweewieler gekocht, omdat hij zijn vrienden, oude dorpsgenoten en kennissen nog allemaal wou bezoeken. De fiets is nog niet geleverd, maar de vrienden zijn vandaag allemaal wel tot bij hem gekomen.

'Een dappere lederlooier en schrijnwerker, met het hart op de juiste plaats', zo omschreef de priester hem, volledig naar waarheid. Altijd in de weer voor familie en vrienden, en nooit klagen (hoewel hij daar de laatste jaren eigenlijk wel recht op had). Zelfs na ontelbare onderzoeken hoorden we hem nooit klagen. Als hij - nog maar eens - was gereanimeerd, en lag te bekomen in een hospitaalkamer,  was het enige waar hij over kloeg de blauwe ribben en de flauwe koffie.

'Petjen' zal men nu dus niet meer met de fiets zien rondcrossen, deze keer is hij met een ander vervoermiddel vertrokken naar betere oorden.

04-06-07

Twee dagen tandenbijten ...

daar gaan we 

Vrijdagochtend ... na een heel lange dag en een uitermate korte nacht (het bezoek aan de luchthaven met het werk heeft tot 2u20 geduurd) alle spulletjes samengeraapt en de trein naar Luxemburg genomen. Dit verliep niet helemaal zonder problemen. De details bespaar ik jullie maar in plaats van de voorziene 4 uur duurde de rit maar liefst 6 uur. Het lange treinzitten werd wel wat aangenamer gemaakt door drie Russische jongedames die de weg wat aan het zoeken waren doorheen België. Tja, wat raad je die mensen aan om te bekijken als ze 4 dagen naar ons landje komen ? Ze (Rita, Rita II en Natalya) hebben me in elk geval beloofd dat ze fotootjes gaan opsturen ...

Wopen Dikrech  In Diekirch aangekomen stonden de andere Parkvrienden 'al' klaar aan de inschrijvingsbalie. Wel, eigenlijk stonden ze er 'nog' want al gedurende twee uur waren er problemen door een computercrash en jullie kennen het leger misschien niet, maar als daar een panne is, is er altijd wel een oplossing. Die oplossing bestond uit een balpen en papier. Alle inschrijvingen dus manueel bevestigen. Mijn kaarten vonden ze niet, dus heb ik maar een tweede maal betaald ook. De 'Owend' (Letzebürgse 'avond') was dus heel kort. Nog gauw iets gaan drinken ('t was aan het regenen, dus een terrasje zat er niet in) en naar de tenten voor een eerste 'Nuecht' (Letzebürgse 'nacht'). De regenkledij hing al klaar.

early in the morning II

Moien ! (goedemorgen !)

Toen we opstonden was er totaal geen spoor meer van de regenbui. Enkel een modderpoel voor de tenten toonde aan dat het deze nacht ook nog geregend had.

Het zonnetje kwam zelfs al door de nevel piepen en het beloofde meteen een prachtige wandeldag te worden. 

Na een deugddoend ontbijt (à volonté) konden we dan vertrekken voor onze eerste wandeldag.

HIER vinden jullie het parcours dat we hebben afgelegd. Een stukje langs de Sûre (Sauer) en vandaar richting Bastendorf, Fouhren en Vianden waar we een prachtig zicht hadden op het kasteel. Langs de velden en de bossen (neen MizzD, het waren zeker niet allemaal geasfalteerde banen) stond ons een enorm steile helling te wachten in Brandenbourg.

De kuitenbijtertjes volgden elkaar op in snel tempo, maar iedereen bleek toch te kunnen volgen. Onze snelheid lag enorm hoog (zelfs in die berglandschap haalden we constant 6 km/u). Als getrainde atleten haalden we dan ook de finish. Enfin, atleten ... eigenlijk was ik de enige die na dag 1 nog in een tamelijk rechte lijn kon lopen. De andere wandelmakkers van ons groepje hadden blaren, enkel ik niet  ...

PICT0115 (Small)Na een deugddoende warme douche en een gezellig avondmaal, ging het richting tentenkamp waar het veldbed al op ons stond te wachten. Gelukkig werd het wat stiller dan de nacht ervoor, want toen had één Nederlander (tja, komt ervan als je ineens het waterachtige 'Heineken' moet inruilen voor het iets straffere 'Diekirch'-brouwsel) het schitterend idee om met  zijn dronken kop een trompet boven te halen en er liggen op te toeteren van 2 tot 3u40 's nachts. Toen er geen adem meer was, zijn zijn maten dan maar beginnen verderzingen (enfin ja, zingen ...).

We hadden die ochtend iets vroeger afgesproken omdat we zeker op tijd wouden binnenzijn om de terugtocht naar huis aan te vangen, en ook een beetje om de warmste momenten van de dag wat te ontlopen. Om 6u45 hadden we dus al ontbeten en stonden we vol ongeduld te trappelen om dag 2 aan te vatten. Via Folkendange en het Bouchwald (prachtige vergezichten), naar reisdorf. Lange slierten wandelaars baanden zich een weg door het landschap. Een heel mooi zicht als je boven bent en je kan in de diepte zien van waar je komt. Een iets minder motiverende gedachte als je beneden staat en je ziet waar je nog heen moet.   In Hosschmillen waren er al opnieuw 30 km onder onze voeten geschoven. Mede door de steile afdalingen en een al zwakkere knie, heb ik daar afgehaakt. Eerst dacht ik het helemaal voor bekeken te houden, maar aangezien de rode-kruispost nog een eindje stappen was (en ik een ambulance toch iets overdreven vond), ben ik toch van gedachte veranderd, en ben ik toch doorgegaan. Op een iets lager tempo dan de andere 4 'musketiers' maar met enkele vloeken, veel tandengeknars en de wil om het te doen, lukte het wel. Het laatste stuk langs de Sauer/Sûre duurde enorm lang (of was dat enkel mijn idee ?). Een brandende zon, een stekende knie en ondertussen ook wel al wat vermoeidheid zorgden voor de fameuze 'klop'.  Je weet niet hoe blij je bent als je dan dit bord tegenkomt.

PICT0091 (Small)Pas op, dan ben je er nog niet hé. Er volgt nog een 'lusje' langs Diekirch-stad en dan staat daar, met stralende oogjes, aan de hoek van het station, de reddende engel : een meisje met gouden handen (of toch met de kniptang, of ze van goud was weet ik eigenlijk zelfs niet). Zij mocht de laatste 'knip' geven in de controlekaart en zij kan in mijn ogen dus niets meer misdoen 

Aangezien ik een beetje achterop geraakt was, ben ik meteen doorgelopen naar het tentenkamp en ben er wat gaan afkoelen onder de douche. Hoewel ... afkoelen ? De termostaat stond denk ik wat verkeerd , want het was oppassen om geen brandwonden op te lopen. Zo'n heet water ... enfin ... niet klagen ... het deed geweldig goed, en al het stof en de meeste vermoeidheid waren meteen weggespoeld. Ook drie flesjes Aquarius zorgden ervoor dat het vochtgehalte weer wat op peil kwam.

Het medailletje veilig opgeborgen (voor mij was dit de zesde keer, dus kreeg ik een extra miniversie met een gouden 6) en recht naar het station. De terugtocht verliep toch iets pijnlijker door een stilletjesaan meer en meer gezwollen knie.

Ondertussen is het maandag en is er van de pijn gelukkig niets meer te voelen ('k zou zo weer vertrekken ). Enkel de voeten zijn nog wat 'doorlopen' en voelen wel pijnlijk aan, maar da's een tijdelijk probleempje. De schoenen staan al te verluchten, zodat die weer klaar zijn als ze weer in aktie moeten komen. De eerstvolgende 'lange' tocht zal die van 'de Nacht van Vlaanderen' zijn. Ondertussen zit ik wel nog enkele dagen in Leipzig (Duistland) en mijn gezelschap daar heeft ook al gezorgd voor een bergwandeling richting Tsjechië. Na 'klein Zwitserland' volgt daar 'die Sächsische Schweiz'. Tweemaal Zwitserland dus, zonder in het land zelf te komen     In juli nog een paar tochtjes en ondertussen leven we stilletjesaan naar de 'dodentocht' heen ...

Maar nu ... eerste de medaille bij de andere hangen en een 'ijsbadje' nemen !

 

Letzebürg : wij zeggen geen vaarwel maar Aeddi (tot ziens) !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

contact