28-10-07

Smoutersdropping KWB Overmere

Hallo luitjes, ... back again ...   (eindelijk zullen er sommigen zeggen ...)  Tja, 't is weer een tijdje stilletjes geweest, ondankt mijn goede voornemen om hier toch wat meer te posten.  Op het werk is het echter zo onmenselijk druk geweest (en zelfs onmenselijk qua commentaren van een bepaalde klant), dat ik het écht niet meer zag zitten om 's avonds nog iets te komen posten. 'k Heb wel wat bijgelezen bij de meesten, maar ook dat lukte niet echt altijd even goed.  Een dipje ? Misschien wel ... Hoewel ik de laatste weken meer in heel goed gezelschap vertoefd heb dan dat ik alleen zat hoor ...  't Is natuurlijk als het gezelschap de deur uit is (of ik hun deur uit), dat het alleen zitten soms wel eens tegensteekt, maar dat is niet onoverkomelijk ...

 

Gisterenavond bijvoorbeeld begon het ook alweer heel goed. Aangezien het échte wandelseizoen voor mij nu wat vervangen is door een 'droppingseizoen', stond alweer een nachtelijke tocht op het programma. De leden van het 'Jeneverbendeke' maken er immers een erezaak van om tijdens de wintermaanden de charmes van de nachtdroppingen te ontdekken. Een zalige ontdekking. Hoewel de tocht van gisterenavond / vannacht niet meteen een voorbeelddropping was (het was meer een stadswandeling met zoektocht), was het plezier dat we maakten - alweer - niet te evenaren.  Lees hieronder het verslag maar even ...  Zalige bende niet ? De foto's zullen ongetwijfeld volgen.

 

Eindelijk was het zover, de grote smoutersdropping in de buurt van Overmere.
Afspraak aan de 'nieuwdonk'.

De Nieuwdonk ligt nabij het Donkmeer. Het terrein is 175 hectare groot en de kunstmatig aangelegde zwemvijver is 2,6 hectare. waarvan een deel afgebakend is als zwemwater. Het diepste punt van de vijver is 22 meter en wordt is aangeduid door een boei. Er kan gezwommen worden, er is een restaurant, een zeil- surf- en kajakschool en een speeltuin. Niets van dit alles was echter weggelegd voor ons. Wij waren hier namelijk voor de dropping !

 
Met speciaal geblindeerde bussen (en inderdaad, ze waren heel speciaal ), werden we - na een lange/heel lange tocht naar een open plek in het bos gebracht. Wel ja, de open plek in het bos bleek eigenlijk het park te zijn aan de Quinten Matsijslei in Antwerpen.
''t Stad' bleek dus inderdaad het decor te zijn voor deze dropping.
 
Gewapend met onze wandelbottinen, kompas, reservekousen en kledij, fluovestjes, een rugzak met een hele weekvoorraad in, baanden we ons een weg doorheen ... het centrum van Antwerpen naar de uiteindelijke startplaats (inderdaad, zelfs die moesten we zelf zoeken).
Aan de hand van fotovragen  en langsheen oa chocolatier Godiva en het stadstheater kwamen we terecht bij Clara, een taverne waar we dienden te wachten op verdere instructies.

We maakten hier onmiddellijk een eerste stop van (een 'startstop' dus eigenlijk) met munttee, warme choco of een pint. Hannelore was de enige, die de jenevergedachte volgend, ging voor een jeneverke.
jeneverbendekelogo
 

Eigenlijk een goede en logische keuze, aangezien zij onze vaandeldraagster van dienst was, en natuurlijk ook moest bewijzen dat de naam niet zomaar een naam is.

 
Een eerder gevonden leuze op de zijgevel van het paleis werd meteen in de praktijk omgezet.  'Begin bij het begin, en leef dan net als iedereen, eenvoudig been voor been'.  En been voor been ging het. We dwaalden door de straten van Antwerpen, op zoek naar foto's, jaartallen en romeinse cijfercombinaties, en maakten hierbij gebruik van de stadskaart ('t is eens iets anders als een stafkaart).
 
Cijfertjes werden opgeteld, afgetrokken, vergeleken en aan een grondige studie onderworpen alvorens ze neer te pennen op het controleblad. Uiteindelijk zouden we zelfs meegekund hebben met de snelste en de beste groepen, maar we moesten (ah ja, anders zou het het 'jeneverbendeke' niet zijn) toch af en toe eens halt houden voor een jeneverstop, waardoor de voorsprong natuurlijk zienderogen slonk.
Ik ben ervan overtuigd dat vele Antwerpenaren deze nacht kennis gemaakt hebben met onze bende.
 
Afbeelding:Voetgangerstunnel.jpg
Via een lange tunnel - de St Annatunnel - ging het naar linkeroever.

De Sint-Annatunnel is een voetgangers- en fietserstunnel onder de Schelde.

Met de bouw ervan werd gestart in 1931 en de tunnel werd geopend in 1933. Er werden nog veel authentieke onderdelen van de tunnel bewaard waaronder: de houten roltrappen, oude waarschuwingsborden,de twee inkomhallen...

Deze 572 meter lange tunnel, die zich maar liefst 31,57 meter onder de grond bevindt wordt door de Antwerpenaren ook wel de Voetgangerstunnel genoemd en verbindt Linkeroever met de stad, ofwel, het oudere met het nieuwere Antwerpen. Beide kanten hebben een lift, die tot 80 personen kan dragen en twee maal twee authentieke houten roltrappen. De uitwendige diameter van de tunnel bedraagt 4,74 meter, de inwendige 4,30. De tunnel werd voorafgegaan door twee overzetboten: de Sint-Annekensboot bij het Steen en de treinboot Land van Waas / Pays de Waes aan de Sint-Michielskaai. Er waren meerdere plannen voor een brug, maar die werden telkens verworpen omdat die de scheepvaart zou belemmeren.

 

In de tunnel werd spontaan Ciske De Rat's 'ik voel me zo verdomd alleen' ingezet, onder goedkeurend oog en oor van enkele voorbijgangers. Er werd zelfs een centje in het petje van Hannelore gedropt, jammer genoeg moest ze het teruggeven. Misschien een tip voor een volgende keer, om de clubkas wat te spijzen ? Het 'Jenever-bedel-bendeke' ? Zangtalent is er al ... was dit trouwens de algemene repetitie voor het ons beloofde 'dodentocht-orkestje' ?
 
Voor de geïnteresseerden :
"
Roltrappenvrees, tunnelvrees en claustrofobie werden overwonnen, wat een prachtprestatie is, vinden jullie niet ?
De mensen die ons pad kruisten, kregen spontaan een glimlach op de mond, en daar doen we het voor hé : mensen een goede tijd bezorgen. Zij liepen daar, in die lange tunnel, met z'n tweetjes, of met drie, helemaal alleen ... en wij met zo'n bende hartverwarmende mensen ... die leute maakten alsof ons leven er van af hing ...  zaaaaalig gewoon. 
'k Zou wel de gezichten eens willen zien van de security die vandaag de tapes van vannacht moet bekijken.
 
Aan de overkant van ''t Scheld' gekomen (linkeroever) heeft het zoeken naar schelpjes op een boot ons toch heel wat tijd doen verliezen, en onze voorsprong (als we die dan al hadden) op achterliggende groepen (ja die waren er ook) slonk met de minuut. De boot die we nodig hadden, waren we jammer genoeg voorbijgelopen, en dus dienden we terug te keren om 'm te gaan zoeken. Hoewel we onze tegenliggers probeerden te overtuigen dat ook zij verkeerd waren, bleven ze toch hun eigen weg volgen. Nu ja, eigenlijk beter dan ons jeneverbendeke volgen, want wie weet waar kom je dan terecht ?
 
Op de laatste controlepost moesten we bellen naar een zelfgevonden telefoonnummer. Daar kregen we de instrukties om via het GR-pad, langs een ruiterspad en een groen hekje, naar het eindpunt te gaan;
 
Het groene hekje werd gevonden na een lange omzwerving, Yesssssssss, een bos. Eindelijk voelden we de knapperende herfstblaadjes onder onze voeten. Eindelijk kwamen de wandelschoenen toch van pas. Eindelijk in het donker tussen de bomen. Daar waar we thuishoren !
Natuurlijk moesten we dat gevoel ook vieren, ... wat dachten jullie ... bij een jeneverke !
 
Eventjes verwarring toch, want een ruiterpad dat staat aangeduid als 'verboden voor paarden' klonk ons toch niet echt logisch. Effe terugkeren op onze voetstappen dus, en een ruiterpad zoeken dat wel toegankelijk was voor paarden.
Wat bleek  ? De achterkomende groep had ons blindelings gevolgd (bedankt voor het vertrouwen, maar dat is nu net iets wat je eigenlijk beter niet doet : het bendeke volgen), en moesten dus ook op hun stappen terugkeren.
 
Tijdens onze stop probeerden we het zelfde groepje trouwens nog te overtuigen dat ze ook alweer verkeerd waren, maar er zaten toch een paar alerte mensen tussen blijkbaar, die ons al kenden, en niet ingingen op onze tip om toch maar terug te keren.
 
Dat was dus de laatste groep, en aangezien zij ons inhaalden, veranderde hun statuut natuurlijk naar 'voorlaatste groep', en ons statuut naar 'laatste' (hekkensluiter, rode lantaarn ... idd gewoon : laatste !)
Ach ja, we hebben dan toch maar leute en plezier gemaakt voor 10, en 't is dat dat telt nietwaar ? We zijn zeker opgevallen, en als er prijzen zouden zijn voor sympathiekste en meest plezier makende groep, dan zouden we zeker veel hoger in het klassement hebben gestaan.
 
Onze kip en friet werd in recordtempo naar binnengewerkt (onder de geuren en aroma's van de sanitaire installaties) en zo kwam het dat we toch als allereersten, ... in de laatste bus zaten. Opnieuw richting bossen van Overmere dus waar me met onze eigen vierwielers de weg terug naar huis dienden te vinden.
 
Het zal zeker de laatste dropping niet geweest zijn, en laat dit verslag daar meteen een bevestiging van zijn.
Het was een fantastische avond / nacht, in heel heel goed gezelschap, en de lachsalvo's daveren denk in nog na in de tunnels onder 't Scheld, op 't strand van St Anneke en in de buurt van de Yachtclub ...

12:27 Gepost door Thierry | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Dit is iets... totáál onbekends voor mij...ik ken alleen de droppings tijdens schoolreisjes...dat je midden in de nacht in een bos gedropt wordt en maar moet zien hoe je terug op het kamp komt. Maar droppings als wandeltochten voor volwassenen...ik kende het niet! Maar zoals jij het omschrijft, lijkt het me supergrappig! hahahahahahaaa!
Zo te lezen heb je het weer superdruk de komende tijd...heel eerlijk gezegd...als ik jou was, zou ik blij zijn zo af en toe eens lekker rustig alleen te zijn! :-))))
Groetjessssssssssssss!

Gepost door: mizzD | 28-10-07

dag Tweeti ben er eindelijk weer geraakt en heb veel leeswerk, ik neem mijn tijd hoor...een dagje verlof voor de blogronde mag wel eens!

Groetjes en heel veel liefs met een straaltje zon.

Gepost door: muziekoase | 30-10-07

Droppings Amaai, das al geleden van mijn chiro-tijd. Het leek me een heel leuke avond/nacht

Gepost door: Ambigirl | 01-11-07

De commentaren zijn gesloten.