03-11-07

Dropping De Pinte

Amai,
na een verlichte dag op het werk, de wandelaccessoires waren al meegenomen, ging het meteen met de trein richting De Pinte.

De naam van deze gemeente is afkomstig van een herberg (Het Pijntken) en werd voor het eerst gebruik als naam voor de gemeente toen het als gehucht afgescheiden werd van de gemeente Nazareth op 2 juni 1868 en werd toen ook "Klein Nazareth" genoemd.

Er werd gisteren eens geen koperdraad gestolen, en de treinen reden dus nogal tijdig.  In het station aangekomen stond Fie me al op te wachten, en zijn we samen naar de startplaats - het Europaplein  - getrokken.  Daar aangekomen werd het ondertussen al iets donker, maar we zagen toch nog wat we moesten zien.  Ons oog telde 25 deelnemers, een enorm groot aantal, waardoor we ons dienden te splitsen in twee groepen. Gelukkig zaten we toch allemaal op dezelfde bus, zodat we daar nog konden beslissen wie met welke groep zou meegaan.  Diegenen die konden kaartlezen werden wat verdeeld over de gesplitste bende, zodat niemand diende verloren te lopen.
 
 Op de geblindeerde (maar verlichte) bus, kregen we meteen een kruiswoordraadsel voorgeschoteld, de welke we gretig aangepakt hebben. De puzzel oplossen bleek voor de meesten niet echt een groot probleem te zijn. Echter de gevraagde startplaats en (deel-) gemeente eruit vissen, ... dat bleek toch wat moeilijker.
Hulplijnen werden ingeschakeld, zonen en dochters op het thuisfront werden aan het 'googelen' gezet, zelfs 'Pompoens groot encyclopedie' werd geraadpleegd, maar dé oplossing is jammer genoeg toch niet uit de bus gekomen. 
 
Wie na een eeuwigheid in de veel te warme bus wèl uit de bus mocht komen, waren wij ...  We werden gedropt op een niet nader omschreven plaats, met niet nader omschreven coördinaten in een donkere , niet nader omschreven veldweg.  Een paar verlichte geesten vonden meteen het noorden terug en zagen dat we het eindpunt van onze tocht ... in het zuiden moesten zoeken.  Bleek dat er een mooie baan naar dit zuiden zou leiden, maar die lieten we dus links (of was het nu rechts ?) liggen.  Wij kozen voor het avontuur, de modderpaadjes, de velden en dus de moeilijkste (maar meest aangename en avontuurlijke) weg.
Groot was onze spijt toen onze plannen én die weg gedwarsboomd werden door water, prikkeldraad, en daarachter weggetjes die niet naar Rome, niet naar het eindpunt, maar eigenlijk nergens heen leidden.
Twee joggers (wie komt op dit uur trouwens nog buiten ?) hebben ons aangeraden om onze zwemvliezen aan te trekken, maar dit aanbod hebben we wijselijk maar niet aangenomen.
 
Filip, met een rood licht voorop (die telde meteen ook mee als claxon trouwens - man, hem kwijtspelen is zelfs in het donker niet mogelijk, die hoor je gewoon tot op 2 km afstand ), en een wit achteraan trokken we doorheen de maisvelden. Na amper een paar honderd meter hadden we al meer modder gezien als vorige week tijdens de hele dropping (die spectaculaire ... in 't centrum van Antwerpen )
 
Langzaam maar zeker baanden we ons een weg langs greppeltjes en bosjes, langs veldwegeltjes en ...  jeneverstops . Bananen- en appeljenever bleken erg goed in de smaak te vallen, en ik kan getuigen dat zelfs een mix van beide vruchtensapjes heerlijk smaakt in zo'n donkere nacht.  De ambiance steeg naarmate de flessen leger werden, en het tempo ging ook rechtevenredig ...  iets naar beneden. Een stukje van onze groep kon het niet langer aanzien, en vertrok vliegensvlug naar veiliger oorden. Enfin ja, aan het eind van de rit zaten we toch samen in de aankomstzaal, dus rapper lopen was eigenlijk voor niets goed.  Eigenlijk was het zelfs niet verantwoord omdat zij ook met de noodenveloppe gaan lopen waren.
 
Die enveloppe was gelukkig niet nodig. Noodprocedures trouwens ook niet. Onze kaartleeskunsten waren van die aard, dat we nooit meer dan een paar meter te ver waren, of dat de twijfel ook maar een paar minuutjes duurde. Een dikke 10 dus over de ganse lijn voor het 'jeneverbendeke'.  Op een redelijk uur (trouwens bijna een recordtijd) bereikten we dan ook de aankomstplaats. De laatste kilometers moesten we wel langs de straatkant wandelen, wat niet echt in de verwachtingen lag, maar een stadsplan zoals vorige week was nu ook niet nodig. De geblindeerde stafkaart voldeed (volgende keer vragen we er wel een in kleur, zodat het verschil tussen water en straat duidelijk te zien is).
 
Een bord frieten met stoverij en nog een paar heerlijke babbels stonden ons op te wachten.  En ...  Wat bleek ? Wij waren niet eens de laatsten ! Na ons zijn nog heel wat groepen binnengekomen. Een volgende keer zullen we dus moeten uitkijken om nog trager te gaan, en zo alle eer van 'rode lantaarn' nog naar ons te halen.
 
De rode lantaarn, die ons de hele weg van zacht erotisch licht voorzien had, had trouwens nog een belangrijke mededeling aan de groep : hij was zijn wit licht kwijtgespeeld (waarschijnlijk ergens ten velde). Indien iemand dus ergens een wit licht gezien heeft, gelieve het dan aub dringend aan Filip terug te willen bezorgen. De jongen is er echt het hart van in, en tot 6 u vanochtend heeft hij ons daaraan herinnerd, en we zullen het waarschijnlijk nog lang mogen horen
 
Na ons etentje ging het terug naar De Pinte met de bus. En inderdaad, Filip heeft ook daar zijn wit licht niet ontmoet ...
 
Gingen we daarna direkt naar huis ? Mja, sommigen wel , anderen niet.
 
Héléna (jeneverke-in-spé ?), Filip (de verlichte), Katie (stilletjesaan gebombardeerd tot dropping- én jeneverspecialiste), Fie (de opper-dropper) en ikzelf zijn er nog op uit getrokken, op zoek naar een cafeetje. Dat werd na een rondzwerving in De Pinte (op de tast, want we hadden dus geen wit licht meer) uiteindelijk gevonden.
 
De patron vond dat ons eerste glas ook meteen het laatste was, en sloot zijn deuren.
Voor Katie en Héléna werd ook de nacht hier besloten.
 
Voor Filip, Fie en mezelf was het echter nog niet laat genoeg (ah neen, mijn eerste trein was maar om 6:01u ) en dus zijn we nog even gaan uitblazen in Gent.
Een danscafé was 'the place to be' , maar nadat we ook dit café dienden te verlaten, en we de 'dans' niet echt zagen zitten, zijn we dan maar richting station Sint Pieters vertrokken.
Via een foto-automaat (inderdaad, we durfden onszelf na een dag werken, gevolgd door een nachtelijke dropping, nog te laten vereeuwigen) ging het richting perron 10, waar de trein net aankwam. De 'vereeuwinging' is binnenkort zichtbaar, maar 'k heb een probleempje met de scanner blijkbaar (die is nog niet zo wakker als ik), dus eventjes geduld aub.
 
't Is 8  gepasseerd, en na een donkere nacht (met toch weer heel wat lichtpuntjes, lachsalvo's en bulderkilometers) kan de dag weer beginnen ('t wordt hier trouwens al wat klaarder).
 
@ Allemaal : dikke dankuwel om deze nachtelijke escappade draaglijk te maken met jullie mopjes, interessante uiteenzettingen en wijsheden.
 
@ Héléna, Katie, Fie & Filip : bedankt om het wachten op de trein wat te verlichten. Vooral voor Filip was dit een zware opdracht gezien de zware handicap (geen licht meer om te verlichten). Hopelijk vind je snel een nieuw lichtje of krijg je één van je drie andere toch weer aan de praat ;-))
 
En nu het rugzakske klaarmaken voor de dropping in Munkzwalm volgende week hé ...

08:46 Gepost door Thierry | Permalink | Commentaren (2) | Tags: jeneverbendeke, dropping, de pinte |  Facebook |

Commentaren

WHAHAHAHAHHAHAHAAAA! Smakelijk beschreven...je zou er zowaar zin van krijgen door de bagger te gaan trekken achter een wit lichtje aan! hahahahahahhahahahaaa!
Jij vermaakt je wel hè...en de jenever smaakte jou ook al goed net als Blah bij haar Halloweentocht...wat is dat toch met die Belgen...wandelen en jenever heeft toch niks met elkaar te maken?? hahahahhahaaaa!
Groetjessssssssss!

Gepost door: mizzD | 04-11-07

*** Ge hebt precies een fijn weekend gehad ....
ijne maandagavond
Groetjes

Gepost door: marc | 05-11-07

De commentaren zijn gesloten.