28-01-08

27/1 de Manneken-Pistocht !

106_357x480

Na een drukke avond (voor Zoeme was dit een optreden, voor mij was dit de theatervoorstelling van Jan) hebben we getweentjes onze wekkers de nek omgedraaid en de hanen buitengegooid (of was het omgekeerd, 'k weet het niet meer). Zoeme kwam van het verre Volkegem, ik van het dichte Brussel ... maar beide stonden we om 7 u in de stationshal te trappelen van ongeduld om de manneken-pis tocht aan te vatten.
Een startschot mochten we niet verwachten (door het terreuralarm lijkt het station een versterkte burcht, en het leek dan zeker ook niet aangewezen om daar een pistoolke boven te halen). Een razzia in de buurt had er trouwens al voor gezorgd dat ik een bushalte verder moest uitstappen, dus de eerste opwarming was al meteen een feit.

Om 7:05 was het dan eindelijk zo ver. Een kort maar krachtig 'we zijn weg hé' weerklonk in de tamelijk drukke lokettenhal en via de - voor den Brusseleir - mooiste markt ter wereld, het stadhuis en de heilige Servaas, bereiken we de Stoofstraat. Wat verder hadden we de officieuze start, bij het jongste van de twee Mannekens-Pis. Hoewel officieel dus het jongste, heeft dit plassend ventje toch al een lange geschiedenis achter zich. De officiële herkomst is terug te leiden tot 13 augustus 1619 toen de stad de beeldhouwer Jerome Duquesnoy opdracht gaf om een bronzen versie van Manneken Pis te maken om zodoende de oude versie te vervangen. Door de eeuwen heen is Manneken Pis vaak verstopt om hem te beschermen tegen vijandelijke legers. Er zijn veel legendes over dit ventje. Volgens één ervan had een kleine jongen tegen de deur van een heks geplast, die woonde op de plek waar nu nog steeds de fontein staat. De heks was zo kwaad dat zij de kleine jongen in een standbeeld veranderde. Een andere legende vertelt hoe een jongetje de lont van de bezetter van Brussel uitplaste, net op het moment dat de hoofdstad bijna de lucht ingevlogen was. Diane en ik zijn bezig een parcours doorheen Brussel uit te tekenen, en we zullen jullie ten gepasten tijde dan ook uitnodigen om mee te komen genieten van enkele legendes en verhalen die onze hoofdstad rijk is.

Dit manneke hebben we echter amper gezien door onze ongelooflijk hoge snelheid. Mochten jullie de eerstvolgende dagen nog in het Centraal station komen, en jullie ruiken een brandlucht, blijf kalm ! Geen paniek ! Dit zijn de geuren van de startblokken die gewoon weggesmoten zijn onder onze voeten, en de verbrande zolen van onze wandelschoenen.

085_640x477

Onze tocht verliep verder langs de - toen nog - rustige straten en we bereiken de Marollen. De sfeer, de gezelligheid die hier hangt, deed velen denken : hier wil ik nog eens terug komen, maar dan zonder wandelschoenen ...
Wie trouwens dacht een koopje te kunnen doen op de markt, was eraan voor de moeite. Wij waren te vroeg. De marktkramers waren nog aan het opbouwen.

087_640x477

Aan een duizelingwekkende snelheid ging het verder richting Zuidstation, en na een korte doortocht doorheen deze gebouwen, kwamen we aan het kanaal. De tocht nam meteen een heel andere wending. De stenen onder onze voeten maakten plaats voor aardewegjes en veldpaadjes. De vergezichten werden mooier en mooier en de opkomende zon bracht letterlijk wat vuur in onze wandeling.
Gebouwen, bomen en waterplassen kregen een idyllische oranje-rode gloed en de wolken schoven opzij om de zonnestralen er door te laten.
Een eerste sms'je naar het thuisfront : "8u15, eerste controlepost, ... 8,2 km gedaan".

089_357x480

Ondertussen zijn we op weg naar Anderlecht (kennen jullie wel van 'allez les mauves') en verlaten we het Brusselse stillekesaan, om het mooie en weidse Pajottenland in te trekken.
Na 15 km mogen we onze eerste keer écht even tot rust komen in een volwaardige rustpost, namelijk in de Watermolen van Pede.
In 1989 werd deze molen, gelegen in Sint-Gertrudis-Pede (Schepdaal), aangekocht door de gemeente Dilbeek. Na een zeer grondige restauratie is de molen sinds 2002 weer maalvaardig. Om de twee weken worden er maaldemonstraties gegeven. In het bakhuis wordt regelmatig brood gebakken.

090_640x477

De hondenmolen stond tot 1995 aan een boerderij in Moerbeke bij Geraardsbergen. Een boterhond deed er ongeveer één uur over om en vat boter te karnen en werd na verrichte arbeid beloond met een bord verse karnemelk. In het bijgebouwtje achter het hondenrad bevindt zich het botervat en een kleine verzameling landbouwgerief. Het grote molendomein met zijn spaarvijvers, boomgaard, kleinschalige waterzuivering en weiden is vrij toegankelijk. Een aantal lokalen in het molengebouw kan gehuurd worden voor activiteiten. Deze prachtig gerestaureerde molen is het bekijken zeker meer dan waard, maar de tijd voor een grondig bezoek hebben we deze keer jammer genoeg niet. Het bezoek zal op een andere keer moeten. Een drankje werd gauw naar binnen gegoten, en er was ook amper tijd voor een boterhammeke. Dat waren zorgen voor later. Deze tweede stop werd bereikt om 8u10.

092_640x477

2u en 5 min stappen dus om 15 km af te leggen. Een gemiddelde snelheid is dus snel uit te rekenen
Nu ontrolde zich onder onze voeten het prachtige Pajottenland en leuke veldwegen en prachtige baantjes afgewisseld met stukken beton lieten ons genieten van al dat moois waar Breughel over schilderde.

093_640x477

Intussen was de zon ons ook ten volle komen vergezellen. Het aangenaam verlichte landschap gaf ons de kans om heel ver te kijken. Een beetje verder keken we nog even achterom (om te zien of de anderen ons nog konden volgen) en vanop een heuvel konden we in de verte Brussel nog zien. Aangezien we niet achter ons konden blijven kijken, draaiden we opnieuw onze hoofden en voor ons kwamen de Dendervallei en nog wat verder de eerste heuvels van de Vlaamse Ardennen in het vizier.

095_640x477

Dan gebeurde het echter. De paadjes die nu wel verlicht waren door het zonlicht, waren niet zo aangenaam om de stappen door de hevige regenval van de laatste weken. Door het krakkemikkelig stappen doorheen de modder werden ligamenten, spieren en gewrichten serieus overbelast en dat kende zijn gevolgen natuurlijk. Zoeme zijn knie was aan het kraken en mijn enkel protesteerde hevig. Door het verkeerd verder stappen (steun leggen op het goede been) werd natuurlijk de andere ‘goede’ voet belast en ik mocht genieten van mijn allereerste blaar. Onze snelheid had daar echter niet veel onder te lijden en we stapten gezwind door tot in Lombeek.
Daar was echter het moment aangekomen om onze strijd - wijselijk - te staken. Later bleek dit zeker geen slecht idee te zijn. We besloten dus om de plaatselijke horeca eens te gaan bezoeken en te proeven van de lokale kriek (Boon) en ander gerstennat.
Fie - onze depanneur van dienst (merciiiiiiiiiii) - was ondertussen ook aangekomen en met vereende krachten hebben we onze gehavende ledematen allemaal in de auto gehesen.
102_640x477

"Manneken Pis zien en sterven" , was echter ons motto, en dus zijn we toch nog doorgereden naar de Mattentaartenstad, waar de olijke plasser ons al stond op te wachten. Een dinertje (de gebruikelijke 'sportspaghetti') werd met plezier verorberd en de gratis kriek ging vrij vlot naar binnen. Het aangename werd aan het nuttige gekoppeld en we brachten ook een bezoekje aan het manneken-pis-museum.
105_640x477

Er is heel wat discussie over het feit of Brussel, dan wel Geraardsbergen de uitvinder van Manneken Pis is. De Geraardsbergse stadsrekeningen van 1455-1456 vermelden de bestelling van beeldje van een 'lathoenen mannekin' bij een kopergieter uit Brussel. Deze bestelling gebeurde ter gelegenheid van de heropbouw van de stad en de herstelling van de fonteinen en de waterleiding. De stad was immers verwoest op 16 april 1452 door de troepen van Jean de Croy. De schepenen beslisten het vroegere leeuwken bovenop de fontein van de Brugstraat door een 'waterend mannekin' te vervangen. Gilles Van der Gucht beitelde het model in hout, waarna Reinier van Thienen het goot in koper. In 1459 werd het op de fontein geplaatst, die in 1835 werd afgebroken

Voor Zoeme, Joppe en Fie volgde nog een autoritje, ik kon nog wat genieten van de trukendoos van Infrabel (den en em bee es) en ben uiteindelijk met een tamelijk gehavende achillespees in de zetel belandt. Als Zoeme de banden van zijn rolstoel tijdig opgepompt krijgt, en ik een nieuwe pees gekregen heb zien jullie ons binnenkort zeker terug op een alweer mooie wandeling.

Zoeme , merci voor het gezelschap (en de grootse plannen)
Fie en Joppe, merci voor de depannage !!!

’t was ne plezanten dag , nondedoeme

111_357x480

23:02 Gepost door Thierry | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |