04-02-08

02/02 the Mission WAS POSSIBLE !!!

AniTheMission

We keken er al lang naar uit, we hadden er al heel veel verhalen over gehoord, maar eindelijk was gisteren het grote ogenblik aangebroken : the Mission ! 20ste editie !

The Mission is een dropping vol avontuur en geheimzinnigheid die elk jaar toch een paar honderden mensen zover krijgt om deel te nemen. Vanop verschillende dropplaatsen moeten de deelnemers via bos- en veldwegen naar een centraal en geheim eindpunt zien te geraken.

Het begon eigenlijk allemaal al een paar maanden geleden.
Het heeft heel wat voeten in de aarde gehad want ook om in te schrijven is het allemaal niet zo simpel. Geen overschrijvingsformulier of geen gele briefkaart, maar een knap staaltje van reaktiesnelheid en alertheid moesten ervoor zorgen dat we op 11/11 om 11u11 ingeschreven werden door een wakkere Fie. Niet om op te scheppen, maar 'tjeneverbendeke was door omstandigheden de enige groep die al over het genoegen van een voorinschrijving kon beschikken ...

En toen begon het. We werden bestookt met puzzels en vragen, met muziekjes en psalmen ... Nachtrust bestond niet meer en dank zij de inzet van vooral Fie en Jo geraakten we eindelijk aan trap 12 en konden we onze startplaats ontdekken.

Die startplaats bleek in Merksplas te zijn, en dat is dan ook de plaats waar wij - en met ons nog een 600-tal andere deelnemers gisterenavond heentrokken.

003_357x480

We hadden al wat vroeger afgesproken om de teamspirit wat aan te zwengelen en gezamelijk onze 'innerlijke mens' wat te versterken. In de gekozen taverne zag men ons graag komen (hoewel men inderhaast de kok nog van zijn zaterdagnamiddagdutje moest gaan halen). Een allegaartje van de beste dropspecialisten die dit land telt, kwam er samen om iets te eten. Wij als eersten, daarna kwamen de Azivoeters ons versterken, en als laatste kwam ook 'Allegaartje' zelf nog genieten van een croque of een spaghetti. Het keukenpersoneel zal zich wel iets anders voorgesteld hebben bij een rustige zaterdagnamiddag.

008_357x480

En toen ging het richting gevangenis. Stapschoenen werden uit de koffer gehaald, rugzakken werden gevuld. Fluo hesjes werden bovengehaald en de batterijen van onze zaklantaarns werden vernieuwd. De 'kapel van de kolonie' was 'the place to be' en we werden verwelkomd in een sfeervol ingericht decor met aangepaste muziek.
021_640x477

De groepen (dit jaar waren dit er 72) werden voorgesteld via een diavoorstelling, en we werden warmgemaakt alvorens de koude nacht in te trekken. Een enorm arsenaal aan bussen bracht ons naar het eigenlijke vertrekpunt en vanaf dat ogenblik moesten we ons behelpen met ons kompas en met de opgedane kennis van droppingtechnieken. Bolleke pijlke met kompas, visgraat, rechte lijn, ... we hebben ze allemaal gehad. Zelfs een witte vlek op een stafkaart deerde ons niet, en aan een aangenaam tempo werden de boswegeltjes en de voetpaden versierd met onze fluo hesjes en onze lichtjes.

024_640x477

Enkele discussiepunten zorgden voor de nodige animo (en de nodige kilometers), maar uiteindelijk haalden we toch de eindmeet. Een tas soep en boterhammen lagen klaar, en voor deze feesteditie werd een gratis t-shirt aangeboden aan de deelnemers.

028_640x477


Door de organisatoren voorzien aantal kilometers : 17,5 km
Door het jeneverbendeke effectief gelopen aantal kilometers : 22,5 km
Onze gemiddelde snelheid (volgens de organisatie, dus onze jeneverstops werden gewoon meegeteld ) : 2,7 km/u,
Onze gemiddelde stapsnelheid (met het pauzeknopje ingedrukt tijdens deze stops) : 4,89 km/u
Niet slecht, vooral als je weet dat er groepen waren die lang voor ons vertrokken zijn en pas veel later de kapel terug ontdekt hadden.

Een beetje speciale afsluiter van deze toffe nacht werd ons bezorgd door Diane. De grond van 'the mission' is naar het schijnt ondoorgrondelijk, maar zij heeft toch een poging gedaan om deze te ontdekken. Helemaal is dit niet gelukt, waardoor we toch al een lichte drang voelen opkomen om het volgend jaar opnieuw nog eens te proberen.

025_640x477


De speciale sfeer voor, tijdens en na de tocht, de aangename gesprekken en het heel leuke gezelschap, de lekkere pralines en de overheerlijke jenever, ... het waren allemaal factoren die van deze avond een prachtavond maakten. Ook de weersomstandigheden waren ideaal. Niet te warm, niet te koud ... kortom : ideaal droppingweer.

037_640x477


Blijkbaar kunnen we nog niet inschrijven voor de editie van volgend jaar, en zullen we het nog eventjes verder moeten stellen met de herinnering aan de twintigste editie ...

Fie, Kathy, Jo, Linda, Martin, Kathleen, Filip, Diane, Harry : bedankt voor het fijne gezelschap ... en tot drops !!!

PS Hieronder de groepsfoto die we ingestuurd hebben (dit was één van de opdrachten : een kunstwerk waar elke deelnemer op voorkomt). Wij kozen voor een werk van Warhol en hebben onze eigen gezichten erin gemonteerd (nog eens dank aan Zoeme hiervoor !)

 

tjeneverbendeke@themission_640x480

 

SeeYouNextYear

 

02-02-08

the mission

AniTheMission

 

Vanavond en vannacht is het eindelijk zover. Maandenlang hebben we er naar uitgekeken maar het grote ogenblik is bijna aangebroken : the mission.
Wat is dat voor een beest ? 'k Hoor het jullie al vragen.
Wel 'the mission' is eigenlijk een enorm grote dropping.

Het doel van The Mission, een + 15 km lange nachtdropping vol avontuur en geheimzinnigheid, is in eerste plaats mensen samen te brengen. The Mission leidt teams van avonturiers vanop verschillende dropplaatsen via bos- en veldwegen naar een centraal geheim eindpunt.

 

Mankedrop, 2003De "missie" begint vanaf het moment dat een team is ingeschreven. Via de pre-Mission begint het lokaliseren van de geheime vertrekplaats vanwaar The Mission zal vertrekken op "M-day".

Op "M-day", de bewuste zaterdagavond, begint de echte Mission pas echt: Vanop een geheime centrale vertrekplaats (codenaam: "Poepkapelle") worden de teams per bus naar één van de vele "drop-zones" ergens in het land gevoerd. Eens gedropt zijn de teams aangewezen op gezond verstand, doorzettingsvermogen en vooral teamwork, om de verschillende opdrachten en technieken zoals beschreven in het roadbook te ontcijferen, en -- te voet -- de eindmeet te halen. 

Eens gedropt krijgt elk team een roadbook. Technieken zoals kompaslezen, stafkaart,  nachtoriëntatie, bolleke-pijl, oleaat, visgraat, rechtewegschets, en meer leiden alle teams naar de centrale doch onbekende eindbestemming.

animatie the mission

 

Een systeem van noodbrieven en controlepunten zorgt er voor dat iedereen de eindmeet haalt, maar worden wel in rekening gebracht voor de score.

Het belooft deze nacht koud te worden, dus de handschoenen, sjaals en dikke pull-overs liggen al klaar.

 

Duimen jullie mee ???

14:27 Gepost door Thierry | Permalink | Commentaren (3) | Tags: the mission, dropping, tjeneverbendeke |  Facebook |

03-11-07

Dropping De Pinte

Amai,
na een verlichte dag op het werk, de wandelaccessoires waren al meegenomen, ging het meteen met de trein richting De Pinte.

De naam van deze gemeente is afkomstig van een herberg (Het Pijntken) en werd voor het eerst gebruik als naam voor de gemeente toen het als gehucht afgescheiden werd van de gemeente Nazareth op 2 juni 1868 en werd toen ook "Klein Nazareth" genoemd.

Er werd gisteren eens geen koperdraad gestolen, en de treinen reden dus nogal tijdig.  In het station aangekomen stond Fie me al op te wachten, en zijn we samen naar de startplaats - het Europaplein  - getrokken.  Daar aangekomen werd het ondertussen al iets donker, maar we zagen toch nog wat we moesten zien.  Ons oog telde 25 deelnemers, een enorm groot aantal, waardoor we ons dienden te splitsen in twee groepen. Gelukkig zaten we toch allemaal op dezelfde bus, zodat we daar nog konden beslissen wie met welke groep zou meegaan.  Diegenen die konden kaartlezen werden wat verdeeld over de gesplitste bende, zodat niemand diende verloren te lopen.
 
 Op de geblindeerde (maar verlichte) bus, kregen we meteen een kruiswoordraadsel voorgeschoteld, de welke we gretig aangepakt hebben. De puzzel oplossen bleek voor de meesten niet echt een groot probleem te zijn. Echter de gevraagde startplaats en (deel-) gemeente eruit vissen, ... dat bleek toch wat moeilijker.
Hulplijnen werden ingeschakeld, zonen en dochters op het thuisfront werden aan het 'googelen' gezet, zelfs 'Pompoens groot encyclopedie' werd geraadpleegd, maar dé oplossing is jammer genoeg toch niet uit de bus gekomen. 
 
Wie na een eeuwigheid in de veel te warme bus wèl uit de bus mocht komen, waren wij ...  We werden gedropt op een niet nader omschreven plaats, met niet nader omschreven coördinaten in een donkere , niet nader omschreven veldweg.  Een paar verlichte geesten vonden meteen het noorden terug en zagen dat we het eindpunt van onze tocht ... in het zuiden moesten zoeken.  Bleek dat er een mooie baan naar dit zuiden zou leiden, maar die lieten we dus links (of was het nu rechts ?) liggen.  Wij kozen voor het avontuur, de modderpaadjes, de velden en dus de moeilijkste (maar meest aangename en avontuurlijke) weg.
Groot was onze spijt toen onze plannen én die weg gedwarsboomd werden door water, prikkeldraad, en daarachter weggetjes die niet naar Rome, niet naar het eindpunt, maar eigenlijk nergens heen leidden.
Twee joggers (wie komt op dit uur trouwens nog buiten ?) hebben ons aangeraden om onze zwemvliezen aan te trekken, maar dit aanbod hebben we wijselijk maar niet aangenomen.
 
Filip, met een rood licht voorop (die telde meteen ook mee als claxon trouwens - man, hem kwijtspelen is zelfs in het donker niet mogelijk, die hoor je gewoon tot op 2 km afstand ), en een wit achteraan trokken we doorheen de maisvelden. Na amper een paar honderd meter hadden we al meer modder gezien als vorige week tijdens de hele dropping (die spectaculaire ... in 't centrum van Antwerpen )
 
Langzaam maar zeker baanden we ons een weg langs greppeltjes en bosjes, langs veldwegeltjes en ...  jeneverstops . Bananen- en appeljenever bleken erg goed in de smaak te vallen, en ik kan getuigen dat zelfs een mix van beide vruchtensapjes heerlijk smaakt in zo'n donkere nacht.  De ambiance steeg naarmate de flessen leger werden, en het tempo ging ook rechtevenredig ...  iets naar beneden. Een stukje van onze groep kon het niet langer aanzien, en vertrok vliegensvlug naar veiliger oorden. Enfin ja, aan het eind van de rit zaten we toch samen in de aankomstzaal, dus rapper lopen was eigenlijk voor niets goed.  Eigenlijk was het zelfs niet verantwoord omdat zij ook met de noodenveloppe gaan lopen waren.
 
Die enveloppe was gelukkig niet nodig. Noodprocedures trouwens ook niet. Onze kaartleeskunsten waren van die aard, dat we nooit meer dan een paar meter te ver waren, of dat de twijfel ook maar een paar minuutjes duurde. Een dikke 10 dus over de ganse lijn voor het 'jeneverbendeke'.  Op een redelijk uur (trouwens bijna een recordtijd) bereikten we dan ook de aankomstplaats. De laatste kilometers moesten we wel langs de straatkant wandelen, wat niet echt in de verwachtingen lag, maar een stadsplan zoals vorige week was nu ook niet nodig. De geblindeerde stafkaart voldeed (volgende keer vragen we er wel een in kleur, zodat het verschil tussen water en straat duidelijk te zien is).
 
Een bord frieten met stoverij en nog een paar heerlijke babbels stonden ons op te wachten.  En ...  Wat bleek ? Wij waren niet eens de laatsten ! Na ons zijn nog heel wat groepen binnengekomen. Een volgende keer zullen we dus moeten uitkijken om nog trager te gaan, en zo alle eer van 'rode lantaarn' nog naar ons te halen.
 
De rode lantaarn, die ons de hele weg van zacht erotisch licht voorzien had, had trouwens nog een belangrijke mededeling aan de groep : hij was zijn wit licht kwijtgespeeld (waarschijnlijk ergens ten velde). Indien iemand dus ergens een wit licht gezien heeft, gelieve het dan aub dringend aan Filip terug te willen bezorgen. De jongen is er echt het hart van in, en tot 6 u vanochtend heeft hij ons daaraan herinnerd, en we zullen het waarschijnlijk nog lang mogen horen
 
Na ons etentje ging het terug naar De Pinte met de bus. En inderdaad, Filip heeft ook daar zijn wit licht niet ontmoet ...
 
Gingen we daarna direkt naar huis ? Mja, sommigen wel , anderen niet.
 
Héléna (jeneverke-in-spé ?), Filip (de verlichte), Katie (stilletjesaan gebombardeerd tot dropping- én jeneverspecialiste), Fie (de opper-dropper) en ikzelf zijn er nog op uit getrokken, op zoek naar een cafeetje. Dat werd na een rondzwerving in De Pinte (op de tast, want we hadden dus geen wit licht meer) uiteindelijk gevonden.
 
De patron vond dat ons eerste glas ook meteen het laatste was, en sloot zijn deuren.
Voor Katie en Héléna werd ook de nacht hier besloten.
 
Voor Filip, Fie en mezelf was het echter nog niet laat genoeg (ah neen, mijn eerste trein was maar om 6:01u ) en dus zijn we nog even gaan uitblazen in Gent.
Een danscafé was 'the place to be' , maar nadat we ook dit café dienden te verlaten, en we de 'dans' niet echt zagen zitten, zijn we dan maar richting station Sint Pieters vertrokken.
Via een foto-automaat (inderdaad, we durfden onszelf na een dag werken, gevolgd door een nachtelijke dropping, nog te laten vereeuwigen) ging het richting perron 10, waar de trein net aankwam. De 'vereeuwinging' is binnenkort zichtbaar, maar 'k heb een probleempje met de scanner blijkbaar (die is nog niet zo wakker als ik), dus eventjes geduld aub.
 
't Is 8  gepasseerd, en na een donkere nacht (met toch weer heel wat lichtpuntjes, lachsalvo's en bulderkilometers) kan de dag weer beginnen ('t wordt hier trouwens al wat klaarder).
 
@ Allemaal : dikke dankuwel om deze nachtelijke escappade draaglijk te maken met jullie mopjes, interessante uiteenzettingen en wijsheden.
 
@ Héléna, Katie, Fie & Filip : bedankt om het wachten op de trein wat te verlichten. Vooral voor Filip was dit een zware opdracht gezien de zware handicap (geen licht meer om te verlichten). Hopelijk vind je snel een nieuw lichtje of krijg je één van je drie andere toch weer aan de praat ;-))
 
En nu het rugzakske klaarmaken voor de dropping in Munkzwalm volgende week hé ...

08:46 Gepost door Thierry | Permalink | Commentaren (2) | Tags: jeneverbendeke, dropping, de pinte |  Facebook |