04-06-07

Twee dagen tandenbijten ...

daar gaan we 

Vrijdagochtend ... na een heel lange dag en een uitermate korte nacht (het bezoek aan de luchthaven met het werk heeft tot 2u20 geduurd) alle spulletjes samengeraapt en de trein naar Luxemburg genomen. Dit verliep niet helemaal zonder problemen. De details bespaar ik jullie maar in plaats van de voorziene 4 uur duurde de rit maar liefst 6 uur. Het lange treinzitten werd wel wat aangenamer gemaakt door drie Russische jongedames die de weg wat aan het zoeken waren doorheen België. Tja, wat raad je die mensen aan om te bekijken als ze 4 dagen naar ons landje komen ? Ze (Rita, Rita II en Natalya) hebben me in elk geval beloofd dat ze fotootjes gaan opsturen ...

Wopen Dikrech  In Diekirch aangekomen stonden de andere Parkvrienden 'al' klaar aan de inschrijvingsbalie. Wel, eigenlijk stonden ze er 'nog' want al gedurende twee uur waren er problemen door een computercrash en jullie kennen het leger misschien niet, maar als daar een panne is, is er altijd wel een oplossing. Die oplossing bestond uit een balpen en papier. Alle inschrijvingen dus manueel bevestigen. Mijn kaarten vonden ze niet, dus heb ik maar een tweede maal betaald ook. De 'Owend' (Letzebürgse 'avond') was dus heel kort. Nog gauw iets gaan drinken ('t was aan het regenen, dus een terrasje zat er niet in) en naar de tenten voor een eerste 'Nuecht' (Letzebürgse 'nacht'). De regenkledij hing al klaar.

early in the morning II

Moien ! (goedemorgen !)

Toen we opstonden was er totaal geen spoor meer van de regenbui. Enkel een modderpoel voor de tenten toonde aan dat het deze nacht ook nog geregend had.

Het zonnetje kwam zelfs al door de nevel piepen en het beloofde meteen een prachtige wandeldag te worden. 

Na een deugddoend ontbijt (à volonté) konden we dan vertrekken voor onze eerste wandeldag.

HIER vinden jullie het parcours dat we hebben afgelegd. Een stukje langs de Sûre (Sauer) en vandaar richting Bastendorf, Fouhren en Vianden waar we een prachtig zicht hadden op het kasteel. Langs de velden en de bossen (neen MizzD, het waren zeker niet allemaal geasfalteerde banen) stond ons een enorm steile helling te wachten in Brandenbourg.

De kuitenbijtertjes volgden elkaar op in snel tempo, maar iedereen bleek toch te kunnen volgen. Onze snelheid lag enorm hoog (zelfs in die berglandschap haalden we constant 6 km/u). Als getrainde atleten haalden we dan ook de finish. Enfin, atleten ... eigenlijk was ik de enige die na dag 1 nog in een tamelijk rechte lijn kon lopen. De andere wandelmakkers van ons groepje hadden blaren, enkel ik niet  ...

PICT0115 (Small)Na een deugddoende warme douche en een gezellig avondmaal, ging het richting tentenkamp waar het veldbed al op ons stond te wachten. Gelukkig werd het wat stiller dan de nacht ervoor, want toen had één Nederlander (tja, komt ervan als je ineens het waterachtige 'Heineken' moet inruilen voor het iets straffere 'Diekirch'-brouwsel) het schitterend idee om met  zijn dronken kop een trompet boven te halen en er liggen op te toeteren van 2 tot 3u40 's nachts. Toen er geen adem meer was, zijn zijn maten dan maar beginnen verderzingen (enfin ja, zingen ...).

We hadden die ochtend iets vroeger afgesproken omdat we zeker op tijd wouden binnenzijn om de terugtocht naar huis aan te vangen, en ook een beetje om de warmste momenten van de dag wat te ontlopen. Om 6u45 hadden we dus al ontbeten en stonden we vol ongeduld te trappelen om dag 2 aan te vatten. Via Folkendange en het Bouchwald (prachtige vergezichten), naar reisdorf. Lange slierten wandelaars baanden zich een weg door het landschap. Een heel mooi zicht als je boven bent en je kan in de diepte zien van waar je komt. Een iets minder motiverende gedachte als je beneden staat en je ziet waar je nog heen moet.   In Hosschmillen waren er al opnieuw 30 km onder onze voeten geschoven. Mede door de steile afdalingen en een al zwakkere knie, heb ik daar afgehaakt. Eerst dacht ik het helemaal voor bekeken te houden, maar aangezien de rode-kruispost nog een eindje stappen was (en ik een ambulance toch iets overdreven vond), ben ik toch van gedachte veranderd, en ben ik toch doorgegaan. Op een iets lager tempo dan de andere 4 'musketiers' maar met enkele vloeken, veel tandengeknars en de wil om het te doen, lukte het wel. Het laatste stuk langs de Sauer/Sûre duurde enorm lang (of was dat enkel mijn idee ?). Een brandende zon, een stekende knie en ondertussen ook wel al wat vermoeidheid zorgden voor de fameuze 'klop'.  Je weet niet hoe blij je bent als je dan dit bord tegenkomt.

PICT0091 (Small)Pas op, dan ben je er nog niet hé. Er volgt nog een 'lusje' langs Diekirch-stad en dan staat daar, met stralende oogjes, aan de hoek van het station, de reddende engel : een meisje met gouden handen (of toch met de kniptang, of ze van goud was weet ik eigenlijk zelfs niet). Zij mocht de laatste 'knip' geven in de controlekaart en zij kan in mijn ogen dus niets meer misdoen 

Aangezien ik een beetje achterop geraakt was, ben ik meteen doorgelopen naar het tentenkamp en ben er wat gaan afkoelen onder de douche. Hoewel ... afkoelen ? De termostaat stond denk ik wat verkeerd , want het was oppassen om geen brandwonden op te lopen. Zo'n heet water ... enfin ... niet klagen ... het deed geweldig goed, en al het stof en de meeste vermoeidheid waren meteen weggespoeld. Ook drie flesjes Aquarius zorgden ervoor dat het vochtgehalte weer wat op peil kwam.

Het medailletje veilig opgeborgen (voor mij was dit de zesde keer, dus kreeg ik een extra miniversie met een gouden 6) en recht naar het station. De terugtocht verliep toch iets pijnlijker door een stilletjesaan meer en meer gezwollen knie.

Ondertussen is het maandag en is er van de pijn gelukkig niets meer te voelen ('k zou zo weer vertrekken ). Enkel de voeten zijn nog wat 'doorlopen' en voelen wel pijnlijk aan, maar da's een tijdelijk probleempje. De schoenen staan al te verluchten, zodat die weer klaar zijn als ze weer in aktie moeten komen. De eerstvolgende 'lange' tocht zal die van 'de Nacht van Vlaanderen' zijn. Ondertussen zit ik wel nog enkele dagen in Leipzig (Duistland) en mijn gezelschap daar heeft ook al gezorgd voor een bergwandeling richting Tsjechië. Na 'klein Zwitserland' volgt daar 'die Sächsische Schweiz'. Tweemaal Zwitserland dus, zonder in het land zelf te komen     In juli nog een paar tochtjes en ondertussen leven we stilletjesaan naar de 'dodentocht' heen ...

Maar nu ... eerste de medaille bij de andere hangen en een 'ijsbadje' nemen !

 

Letzebürg : wij zeggen geen vaarwel maar Aeddi (tot ziens) !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

contact