22-08-07

Uitwaaien op Cap Blanc Nez

Nadat blijkbaar een groot gedeelte van de bloggertjes hier (Nana, Jientje, MizzD) al mochten kennismaken met 'la douce France', had ook ik besloten om vorige week woensdag (OLV-Hemelvaart voor heel België en moederkesdag voor heel Antwerpen) eens de grens over te trekken. Aangezien er maar één dagje vakantie voorzien was, was het Zuiden natuurlijk geen optie. Eén van de leden van het Jeneverbendeke had de schitterende idee om eens naar Cap Blanc Nez (tegen Calais) te trekken.  

 

cap blanc nezZo gezegd, zo gedaan. Met een groepje enthousiastelingen trokken we richting Frankrijk (is dat trouwens niet het land waar het atomium staat en waar men de brabançonne zingt ?).

 

Daar aangekomen, bleek al onmiddellijk dat we te kampen gingen hebben met een sterke tegenwind (nu niet meteen te vergelijken met wat de Mexicanen momenteel meemaken, maar toch). Onze 'dodentochtvoetjes' indachtig, toch niet te onderschatten.

P
Eens we beneden waren, konden we eventjes bekomen van het prachtige uitzicht over de kustlijn. Bij betere weersomstandigheden kan je van hieruit 'the white cliffs of Dover' bewonderen, maar dat zullen we tegoed houden voor bij een volgende gelegenheid.

Cap Blanc-Nez ligt 6 km ten noord-oosten van Cap Gris-Nez

Plaatsnamen in deze streek verwijzen vaak naar het Oudnederlands. De verfransing gebeurde eerst tussen de 15de en de 17de eeuw. Blackenest is een benaming van de kaap die in geschriften uit de 16de eeuw wordt teruggevonden waarbij black verwijst naar het oudnederlandse woord blanka wat zoveel als helder of blank betekent. Nest verwijst naar nessa wat vooruitstekend stuk land in water betekent.

Cales Cliff is een andere benaming van de kaap die stamt uit de tijd toen het gebied nog aan de Engelsen toebehoorde.

Een uitzondering hierop vormt de naam van de gemeente Escalles die vlakbij de kaap ligt. Deze benaming is van Saksische of Oudnoorse oorsprong. In het Oudnoors betekent skali hut en zou de plaatsnaam verwijzen naar een toevluchtsoord voor Noormannen tijdens hun strooptochten. Indien Saksisch van oorsprong (scale is een tijdelijke verblijfplaats) verwijst de plaatsnaam naar de migratie van de Saksen vanuit Engeland tijdens de 5de en de 6de eeuw.

 

Dat we heel dicht bij de engelse kust zaten, werd bewezen door de berichtjes die onze gsm's teisterden : 'welcome in the UK', stond erop te lezen, en dit terwijl we ons een weg aan het ploeteren waren doorheen het opwaaiende franse zand.

Een ferme tegenwind heeft onze snelheid zeker beïnvloed, en zo kwam het dat we maar net op tijd (bij vloed zit je op dat strand dus helemaal ingesloten en gevangen) in het volgende stadje. 

In een cafeetje aangekomen, mochten we onmiddellijk genieten van de franse gastvrijheid (of was het nu koppigheid). We mochten met ons groepje plaatsnemen en zelfs de tafels herschikken, ... tot op het ogenblik dat ze doorhadden dat we niet kwamen om er te eten, maar om een glaasje te drinken. De service was meteen al heel wat minder ...

We trokken het ons (natuurlijk) niet aan, hebben iets gedronken, en zijn buiten gaan pic-nicken. Gezelligheid troef dus. 

Toen we besloten om verder te trekken, werd de lucht ineens donkerder en donkerder. Onheilspellend ... en ja hoor ... nog geen kwartiertje later kwam de regen met bakken tegelijkertijd uit de lucht gedonderd. Nooit geweten dat er zoveel water tegelijkertijd kon vallen en nooit geweten hoe absorberend kledij kan zijn. Enkele 'schuilpauzes' onder een afhangende tak of tegen een struik hielpen niets, en druipnat schuifelden we ons een weg terug naar de top.

schuilen

Af en toe hield het eens een minuutje op, en konden we verder genieten van de prachtige landschappen die zich in de verte aftekenden.

genieten van het uitzicht

Aan de volgende halte waren we blijkbaar iets meer 'bienvenue'. We konden er dus naar hartelust onze wandelschoenen leegkieperen, en onze t-shirts uitwringen. De baas en andere cafégangers moesten eens lachen met onze misère maar wensten ons toch een behouden voortzetting van de tocht.  Ongelooflijk maar waar, terwijl we daar zaten heeft de zon de regen verjaagd. We konden dus opnieuw verdertrekken zonder k-way en regenjas. Wel hadden we opnieuw een enorm sterke wind, maar deze hielp ons uiteindelijk wel om alles sneller droog te krijgen.  Een laatste zware klim ... een blik achteruit op het prachtige zicht op de kust ... en we konden ook deze toch succesvol afronden. Op het tellertje stonden een 15-tal kilometer.

klim

Ons uitje kreeg nog een vervolg in een gezellig restaurantje in Calais. Vanwaar moeten jullie Calais kennen ? Van de Eurotunnel natuurlijk, ... en van de haven ...

Geïnspireerd door het weer werd het voor mij een pizza 'vier seizoenen'. We hadden immers ons part weer gehad ... regen, wind, zonneschijn, ... enkel de sneeuw ontbrak nog, maar da's misschien iets voor volgende week ?

eten cap blanc nez

 

Het was in elk geval (alweer) een heel gezellige dag, samen met een toffe wandelkliek !

wandelgroep cap les nez

 

  

27-06-07

Stappen voor een GOED DOEL !

Allez lieve lezers,

't is de moment hé ! Het Jeneverbendeke zoekt nog steeds mensen met een warm hart die ons willen sponsoren tijdens de Dodentocht.

 

BELANGRIJK !! dodentocht bornem

10 augustus 2007 - sponsors gezocht !!

  

 

Het is weer bijna zover…

10 augustus  gaan we weer afzien

decoration

Een paar mensen van t jeneverbendeke (Sophie Schepens)(164),  Petra Annecour (181), Ellen Philips(185), Jean Thomas (197), Kathy Aelterman(1021), Thierry Treinen (1557) en Guy Delbeke (2512)) gaan ook dit jaar hun beste beentje nog eens voorzetten, hopelijk gesteund door een sterk logistiek team zoals we de voorbije jaren hadden onder leiding van Lo !

 

We gaan dit niet zomaar doen voor ons plezier, maar voor een goed doel. Daarom kunnen we uw steun goed gebruiken !!!

 

We stappen samen met een groep van +/- 50 wandelaars (samen met 'onze peter' Rene Verreth) om op die manier geld in te zamelen voor autisme. Wij willen ons hiervoor laten sponsoren door vrienden, kennissen, collega’s, familie, enz… en dit voor kleine bedragen van bijv. 5 cent/km (0,05 EUR x 100 = 5 EUR )( 't mag natuurlijk ook veeeeeeeel meer zijn hé !!)

 

Wat hebben we nodig? Vooral veel sponsors dus (sponsors die 150 euro sponsoren krijgen reclame op onze T-shirts, giften vanaf 50 euro krijgen een fiscaal attest), en vrienden die ons aanmoedigen langs de weg, af en toe een verfrissingske aanbieden of een paar nieuwe schoenen bezorgen ;-), ons ne keer aan 't lachen brengen als we 't niet meer zien zitten, zelfs af en toe een stukje meewandelen...,

 

De ingezamelde gelden zullen gebruikt worden voor 5 verenigingen die elk op hun manier met autisme te maken hebben, deze zijn :

- Tanderuis in Oost-west Vlaanderen, thuisbegeleiding voor ouders van kinderen met autisme.

- Het Raster in Antwerpen, thuisbegeleiding voor ouders van kinderen met autisme.

- Limburgse stichting Autisme in Limburg, thuisbegeleiding voor ouders van kinderen met autisme.

- VZW ’t Werk, waar jong autistische mensen ijs en pralines maken.

- VZW Freetime, organiseren kampen voor mensen met autisme.

 

Wil je ons en de vereniging voor autisme steunen, vul dan bijgevoegd formulierke in en mail het terug. Of nog makkelijker : surf naar http://users.skynet.be/wiezie (zet vooral uw geluid op ) en klik dan door naar “Sponsorformulier”.

 Schrijf het beloofde bedrag over op de rekening 068-2442390-54 van 'vzw stap voor autisme', met vermelding van ‘sponsoring jeneverbendeke’

 

Wie mee wil naar Bornem om ons ter plaatse wat bemoedigende woordjes toe te roepen, of wie nog andere ideeën heeft om ons te helpen, stuur een berichtje naar wiezieke@skynet.be of op het mailknoppeke hier linksboven in het hoekje.

 

Bedankt voor de steun!

 't jeneverbendeke en www.stapvoorautisme.be

decoration

 

SPONSORFORMULIER

 

 

 

 

 

 

Groep

Stap voor autisme – t Jeneverbendeke

 

Wandelaar

Aan U de keuze voor wie U wil sponsoren

 

Adres

 

 

Contact

thierry.treinen@telenet.be

 

Wij beloven dat wij voor uw bijdrage de dodentocht in Bornem zullen (proberen) uitstappen. Uw bijdrage zal als steun dienen voor autisme in Vlaanderen

 

 

 

 

 

 

Gelieve uw bijdragen te storten op rekening 068-2442390-54 , op naam van 'vzw stap voor autisme' met vermelding ‘sponsoring jeneverbendekestappers’

 

 

 

 

 

 

Naam

Adres

Bedrag

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

U zet uw schouders onder een mooi initiatief. In naam van de wandelaars dankt vzw Stap voor Autisme u hiervoor van harte.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

04-06-07

Twee dagen tandenbijten ...

daar gaan we 

Vrijdagochtend ... na een heel lange dag en een uitermate korte nacht (het bezoek aan de luchthaven met het werk heeft tot 2u20 geduurd) alle spulletjes samengeraapt en de trein naar Luxemburg genomen. Dit verliep niet helemaal zonder problemen. De details bespaar ik jullie maar in plaats van de voorziene 4 uur duurde de rit maar liefst 6 uur. Het lange treinzitten werd wel wat aangenamer gemaakt door drie Russische jongedames die de weg wat aan het zoeken waren doorheen België. Tja, wat raad je die mensen aan om te bekijken als ze 4 dagen naar ons landje komen ? Ze (Rita, Rita II en Natalya) hebben me in elk geval beloofd dat ze fotootjes gaan opsturen ...

Wopen Dikrech  In Diekirch aangekomen stonden de andere Parkvrienden 'al' klaar aan de inschrijvingsbalie. Wel, eigenlijk stonden ze er 'nog' want al gedurende twee uur waren er problemen door een computercrash en jullie kennen het leger misschien niet, maar als daar een panne is, is er altijd wel een oplossing. Die oplossing bestond uit een balpen en papier. Alle inschrijvingen dus manueel bevestigen. Mijn kaarten vonden ze niet, dus heb ik maar een tweede maal betaald ook. De 'Owend' (Letzebürgse 'avond') was dus heel kort. Nog gauw iets gaan drinken ('t was aan het regenen, dus een terrasje zat er niet in) en naar de tenten voor een eerste 'Nuecht' (Letzebürgse 'nacht'). De regenkledij hing al klaar.

early in the morning II

Moien ! (goedemorgen !)

Toen we opstonden was er totaal geen spoor meer van de regenbui. Enkel een modderpoel voor de tenten toonde aan dat het deze nacht ook nog geregend had.

Het zonnetje kwam zelfs al door de nevel piepen en het beloofde meteen een prachtige wandeldag te worden. 

Na een deugddoend ontbijt (à volonté) konden we dan vertrekken voor onze eerste wandeldag.

HIER vinden jullie het parcours dat we hebben afgelegd. Een stukje langs de Sûre (Sauer) en vandaar richting Bastendorf, Fouhren en Vianden waar we een prachtig zicht hadden op het kasteel. Langs de velden en de bossen (neen MizzD, het waren zeker niet allemaal geasfalteerde banen) stond ons een enorm steile helling te wachten in Brandenbourg.

De kuitenbijtertjes volgden elkaar op in snel tempo, maar iedereen bleek toch te kunnen volgen. Onze snelheid lag enorm hoog (zelfs in die berglandschap haalden we constant 6 km/u). Als getrainde atleten haalden we dan ook de finish. Enfin, atleten ... eigenlijk was ik de enige die na dag 1 nog in een tamelijk rechte lijn kon lopen. De andere wandelmakkers van ons groepje hadden blaren, enkel ik niet  ...

PICT0115 (Small)Na een deugddoende warme douche en een gezellig avondmaal, ging het richting tentenkamp waar het veldbed al op ons stond te wachten. Gelukkig werd het wat stiller dan de nacht ervoor, want toen had één Nederlander (tja, komt ervan als je ineens het waterachtige 'Heineken' moet inruilen voor het iets straffere 'Diekirch'-brouwsel) het schitterend idee om met  zijn dronken kop een trompet boven te halen en er liggen op te toeteren van 2 tot 3u40 's nachts. Toen er geen adem meer was, zijn zijn maten dan maar beginnen verderzingen (enfin ja, zingen ...).

We hadden die ochtend iets vroeger afgesproken omdat we zeker op tijd wouden binnenzijn om de terugtocht naar huis aan te vangen, en ook een beetje om de warmste momenten van de dag wat te ontlopen. Om 6u45 hadden we dus al ontbeten en stonden we vol ongeduld te trappelen om dag 2 aan te vatten. Via Folkendange en het Bouchwald (prachtige vergezichten), naar reisdorf. Lange slierten wandelaars baanden zich een weg door het landschap. Een heel mooi zicht als je boven bent en je kan in de diepte zien van waar je komt. Een iets minder motiverende gedachte als je beneden staat en je ziet waar je nog heen moet.   In Hosschmillen waren er al opnieuw 30 km onder onze voeten geschoven. Mede door de steile afdalingen en een al zwakkere knie, heb ik daar afgehaakt. Eerst dacht ik het helemaal voor bekeken te houden, maar aangezien de rode-kruispost nog een eindje stappen was (en ik een ambulance toch iets overdreven vond), ben ik toch van gedachte veranderd, en ben ik toch doorgegaan. Op een iets lager tempo dan de andere 4 'musketiers' maar met enkele vloeken, veel tandengeknars en de wil om het te doen, lukte het wel. Het laatste stuk langs de Sauer/Sûre duurde enorm lang (of was dat enkel mijn idee ?). Een brandende zon, een stekende knie en ondertussen ook wel al wat vermoeidheid zorgden voor de fameuze 'klop'.  Je weet niet hoe blij je bent als je dan dit bord tegenkomt.

PICT0091 (Small)Pas op, dan ben je er nog niet hé. Er volgt nog een 'lusje' langs Diekirch-stad en dan staat daar, met stralende oogjes, aan de hoek van het station, de reddende engel : een meisje met gouden handen (of toch met de kniptang, of ze van goud was weet ik eigenlijk zelfs niet). Zij mocht de laatste 'knip' geven in de controlekaart en zij kan in mijn ogen dus niets meer misdoen 

Aangezien ik een beetje achterop geraakt was, ben ik meteen doorgelopen naar het tentenkamp en ben er wat gaan afkoelen onder de douche. Hoewel ... afkoelen ? De termostaat stond denk ik wat verkeerd , want het was oppassen om geen brandwonden op te lopen. Zo'n heet water ... enfin ... niet klagen ... het deed geweldig goed, en al het stof en de meeste vermoeidheid waren meteen weggespoeld. Ook drie flesjes Aquarius zorgden ervoor dat het vochtgehalte weer wat op peil kwam.

Het medailletje veilig opgeborgen (voor mij was dit de zesde keer, dus kreeg ik een extra miniversie met een gouden 6) en recht naar het station. De terugtocht verliep toch iets pijnlijker door een stilletjesaan meer en meer gezwollen knie.

Ondertussen is het maandag en is er van de pijn gelukkig niets meer te voelen ('k zou zo weer vertrekken ). Enkel de voeten zijn nog wat 'doorlopen' en voelen wel pijnlijk aan, maar da's een tijdelijk probleempje. De schoenen staan al te verluchten, zodat die weer klaar zijn als ze weer in aktie moeten komen. De eerstvolgende 'lange' tocht zal die van 'de Nacht van Vlaanderen' zijn. Ondertussen zit ik wel nog enkele dagen in Leipzig (Duistland) en mijn gezelschap daar heeft ook al gezorgd voor een bergwandeling richting Tsjechië. Na 'klein Zwitserland' volgt daar 'die Sächsische Schweiz'. Tweemaal Zwitserland dus, zonder in het land zelf te komen     In juli nog een paar tochtjes en ondertussen leven we stilletjesaan naar de 'dodentocht' heen ...

Maar nu ... eerste de medaille bij de andere hangen en een 'ijsbadje' nemen !

 

Letzebürg : wij zeggen geen vaarwel maar Aeddi (tot ziens) !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

contact